เก็บไม้ท่อนสุดท้ายเข้ากระเป๋าเรียบร้อย ซินอี้ก็ทรุดตัวลงนอนแผ่กับพื้นทั้งคน แผลที่หลังไปโดนพื้นเสียดสีจนเธอต้องทำปากย่นด้วยความเจ็บ แต่แววตายังคงแฝงรอยยิ้ม
ช่องอินเวนทอรี่ที่มีขีดจำกัดการซ้อน 99 ชิ้นต่อช่อง ไม้กินไปสามช่อง หินสองช่อง แถมยังเก็บกล่องไม้เถาวัลย์ที่ซ่อนอยู่ในป่าทึบมาได้อีกสองใบ
“ช็อตนี้กำไรโหด!”
นอนพักได้สักพัก เธอก็ยันตัวกับต้นไม้ค่อย ๆ ลุกขึ้น รอยเล็บที่เอวด้านหลังยังร้อนผ่าว ๆ ราวกับถูกไฟเผา
“กลับไปต้องหาทางจัดการแผลซะแล้ว” ซินอี้พึมพำ พร้อมกับถอดเสื้อกันหนาวที่ขาดเป็นริ้วออก แล้วกลับด้านใส่ หันรอยขาดไปทางด้านหน้า กันลมพอประทัง
[ยุคเทพนิยายปี 3026 ฤดูกาลอันอบอุ่น กลางคืนกำลังจะมาถึง โปรดผู้เล่นรีบกลับที่พักพิงโดยเร็ว!]
เสียงยังไม่ทันจาง ท้องฟ้าที่ยังเป็นยามสนธยากลับมืดมิดลงทันใด เสียงหอนคำรามของสัตว์นานาชนิดดังมาจากที่ไกล ๆ
ป่านิทานยามราตรีได้ตื่นขึ้นเต็มตัวแล้ว
ไม่มีเวลาให้คิดมาก ซินอี้บีบเรี่ยวแรงสุดท้ายในร่างกาย วิ่งสุดแรงเกิด
ยังวิ่งได้ไม่เท่าไร ลมเย็นวาบก็พลุ่งขึ้นมาทางด้านหลัง ร่างโหนกหลังสีขาวร่างหนึ่งโผล่พรวดออกมาจากความมืดพร้อมเสียงคำราม ก่อนจะพุ่งตรงเข้าใส่ซินอี้ด้วยความเร็วสูง
ในเสี้ยววินาทีที่มันจะเอื้อมมือคว้าเธอได้ เธอพลันเห็นแสงอบอุ่นส่องออกมาจากด้านหน้า
[ผลไม้เรืองรอง: พืชที่ขึ้นคู่กับต้นไม้แห่งชีวิต เปล่งแสงสลัว ๆ ได้ เป็นวัตถุดิบพื้นฐานสำหรับทำของประดับแสง]
เธอกัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดที่มีพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต กระโดดถลาเข้าไปในที่พักพิงทั้งตัว