ซินอี้ผลักประตูโพรงไม้ พอกำลังจะเข้าไปก็สัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
กาน้ำชากุหลาบล่ะ? ปกติพอเห็นซินอี้ มันก็ต้องบินออกมาต้อนรับพร้อมส่งเสียงเจื้อยแจ้วตั้งนานแล้ว
ซินอี้กวาดตามองรอบ ๆ ในที่สุดก็พบกาน้ำชาที่ถูกพันจนขยับไม่ได้อยู่บนชั้นสอง
หนามเถาสีเขียวเข้มเลื้อยออกมาจากกระถางดอกไม้แสงจันทร์บนขอบหน้าต่าง ไต่ไปตามผนังเกือบครึ่งห้อง แล้วหุบตัวเป็นตาข่ายคลุมกาน้ำชาไว้ตรงกลาง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของซินอี้ ฝาหม้อก็ขยับเปิดขึ้นเล็กน้อย ส่งเสียง “กริ๊ก” เบา ๆ
ซินอี้รีบเดินเข้าไป ยื่นมือค่อย ๆ แกะหนามเถาเหล่านั้นออก
“ฮือ ๆ~ เสี่ยวซิน ในที่สุดเธอก็กลับมาแล้ว ฉันโดนพันอยู่อย่างนี้มาตั้งหลายวัน... ฮือ ๆ แถมพูดก็ไม่ได้ด้วย อึดอัดแทบตายแล้ว”
ซินอี้ลูบฝาหม้อเบา ๆ แล้วยื่นหญ้าแสงจันทร์ให้มันหนึ่งกำ ทันใดนั้นก็มีเพียงเสียงซู้ดซ้าดของกาน้ำชากุหลาบดังขึ้น
เธอก้มมองกระถางดอกไม้แสงจันทร์ หนามเถาคู่กายห้อยลงมาจากขอบกระถาง เลื้อยไปตามขอบหน้าต่างจนถึงมุมห้อง
ตอนเธอจากไป หนามเถาก็โตประมาณนี้แล้ว ตอนนี้ก็ยังใหญ่เท่าเดิม แถมจากหนามเถาน้อยอ่อนโยน กลายเป็นหนามเถาอารมณ์ร้อนที่พร้อมพันเพื่อนร่วมงานทันทีที่ไม่สบอารมณ์
พอนึกถึงสาเหตุที่เป็นแบบนี้ ซินอี้ก็ลูบจมูกอย่างรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ เธอเองก็ไม่คิดว่าการออกไปครั้งนี้จะกินเวลานานขนาดนี้ ไม่ได้สื่อสารกับหนามเถาน้อยมาหลายวันแล้ว ต้องรู้ไว้ด้วยว่าเจ้าหนามเถาต้นนี้จะเติบโตอย่างแข็งแรงได้ ก็ต้องอาศัยความรักและคำชมจากเจ้าของ