หยาดฝนร่วงลงบนใบไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ รวมตัวเป็นหยดน้ำกลิ้งหล่นลงมา หมอกยามเช้าปกคลุมทั่วทั้งผืนป่า
บางครั้งก็มีเสียงร้องเบา ๆ ของสัตว์ตัวเล็กในป่าที่ตื่นแต่เช้าดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนจะหายลับเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งผืนป่าเหลือเพียงเสียงฝนที่ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ซินอี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ ขมับปวดแปลบเล็กน้อยจากความทรงจำที่ถูกยัดเยียดเข้ามา
หลังรู้สึกว่าตนพอจะซึมซับข้อมูลมหาศาลในเศษเสี้ยวความทรงจำได้แล้ว ซินอี้ก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนจะหยุดและย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตัวเธออีกคน, สาวน้อยนิ้วโป้ง, ระบบ...
เกมเผยความจริงให้เธอเห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งแล้ว ความตื่นเต้นจากการสำรวจสิ่งที่ไม่รู้จักพลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือฉีกเสี้ยวความจริงนั้นให้กว้างขึ้นอีก จนเปิดโปงทุกอย่างจนไม่มีที่ให้ซ่อน
หน้าจอแสงส่งเสียงติ๊ด ๆ ซินอี้เปิดดูแล้วจึงพบว่าในโลกจริงเวลาผ่านไปเกือบ 8 วันแล้ว แม้แต่ฤดูฝนก็ใกล้จะสิ้นสุดลง
เธออยู่ในดันเจี้ยนราวครึ่งปี แต่ในโลกจริงผ่านไปเพียง 8 วันเท่านั้น ช่วงท้ายของดันเจี้ยน ร่างกายของซินอี้ทรุดโทรมลงมาก หากเป็นผู้เล่นทั่วไป ระยะเวลาที่อยู่ได้ก็คงสั้นกว่านี้มาก 3 วันน่าจะเป็นขีดจำกัดของผู้เล่นส่วนใหญ่แล้ว
ท่ามกลางเสียงหยดฝนตกกระทบร่มสองชั้น ซินอี้ออกเดินทางกลับไปยังที่พักพิง
เมื่อได้ยินเสียงคำรามคุ้นหูของหมี สมองของซินอี้ยังไม่ทันตอบสนอง ร่างกายก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ วิ่งหนีไปอย่างไม่ลังเล แต่เจ้าหมีกลับไม่สนใจเธอเลย เสียงคำรามที่แฝงความร้อนใจค่อย ๆ ห่างออกไป