“ผู้ใช้รายนี้ไม่มีอยู่จริง: @ถอนต้นหลิวคว่ำ คุณเก็บดอกลูกตาไปตั้งเยอะ น่าจะมีไอเทมกันน้ำใช่ไหม? เอาออกมาแบ่งกันบ้างได้หรือเปล่า? ยังไงก็เป็นผู้เล่นเขตเดียวกัน จะปล่อยให้ทุกคนตากฝนแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ?”
“ซ่างซ่านรั่วสุ่ย: ทุกคนฟังผมพูดสักคำ ผมไม่ได้จงใจเล่นงานผู้เล่นคนไหน แค่เกมนี้เน้นช่วยเหลือกัน คุณมีไอเทมกันน้ำ ส่วนพวกเราก็ต้องการ แบบนี้มันก็เป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย แต่ถ้าคุณผูกขาดไปหมด พวกเราก็ไม่มีแม้แต่วัตถุดิบ แบบนั้นไม่เท่ากับปิดทางรอดของพวกเราหรือไง?”
“หิวแล้วกินแต่เนื้อ: จิ๊ ดอกลูกตาเป็นพืชเฉพาะฤดูฝน ใครบอกว่าคุณผูกขาดวัตถุดิบล่ะ? ไม่มีมือหรือไง ถึงไม่ไปหามาเอง? ตอนนั้นเขาก็ซื้อขายกันตามปกติ ต่างฝ่ายต่างยินยอม โอเคไหม?”
“เผ็ดร้อนบีบีคิว: ตาบอดหรือไง พูดบ้าอะไรของคุณ? คุณเคยซื้อขายดอกลูกตากับผู้เล่นระดับเทพหรือเปล่า? ของที่ @ถอนต้นหลิวคว่ำ ให้ฉันตอนนั้นช่วยอัปเกรดที่พักพิงจนผ่านค่ำคืนมหัศจรรย์มาได้ ฉันขอสนับสนุนผู้เล่นระดับเทพจนตัวตาย!”
ซินอี้ปล่อยให้คนในช่องแชตเถียงกันเจี๊ยวจ๊าว ก่อนจะย่อตัวลงเก็บเศษหินก้อนสุดท้ายใส่กระเป๋าเป้
เสียงแจ้งเตือนจากระบบว่าทำภารกิจประจำวันสำเร็จดังติ๊งขึ้นข้างหู เธอลุกขึ้น ปัดโคลนออกจากมือ แล้วค่อยเปิดช่องสาธารณะอีกครั้ง
ผู้เล่นส่วนน้อยถูกซ่างซ่านรั่วสุ่ยชักจูงอารมณ์ จึงมีคนในหน้าจอแสงส่งข้อความเรียกหาเธอไม่หยุด
“ผู้เล่น 1212: @ถอนต้นหลิวคว่ำ ขอคืนดอกลูกตาได้ไหม? มาคิดดูตอนนี้ ซ่างซ่านรั่วสุ่ยเคยเตือนฉันตั้งนานแล้ว เป็นฉันเองที่ไม่เชื่อ”