“สาวน้อยสายบุญ: วู้ฮู! ฉันว่าแล้วว่าคนเก่งต้องเอาไอเทมกันน้ำมาขายแน่!”
“แมวบ้านเรียกเหมียว: โอ๊ย สวรรค์โปรด! ในที่สุดฉันก็ไม่ต้องสู้กับมอนสเตอร์เงาดำแล้ว”
“เทพโอสถตัวจริง: ตอนนี้ฉันเริ่มฝึกความเร็วมือแล้วล่ะ เอามาให้หมดเลย!”
“สตรอว์เบอร์รีไดฟุกุ: ตอนประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์บอกว่าการสืบทอดตำแหน่งแม่มดแห่งป่าจะเปลี่ยนทิศทางการพัฒนาของเกาะจันทร์ในอนาคต แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเกาะจันทร์เปลี่ยนไปเพราะมี @ถอนต้นหลิวคว่ำ มากกว่าเสียอีก (ตาเป็นประกาย)”
“โชคดีค่อย ๆ มา: คนข้างบนถอนข้อความให้ฉันพูดหน่อย คนเก่งยังขาดลูกน้องไหม? ฝีมืออาจไม่เท่าไร แต่ยินดีรับใช้เต็มกำลัง!”
“สายดึก: ดูฉันสิ ดูฉัน! โชคดีที่ตอนนั้นไม่ได้เข้าไปยุ่งกับพวกซ่างซ่านรั่วสุ่ย ตอนแรกฉันแลกดอกลูกตากับเสบียงที่คนเก่งให้มา เลยมีชีวิตต่อได้อีกหลายวัน ขอบคุณมาก!”
ข้อความส่วนตัวของซินอี้ก็เด้งรัวไม่หยุด
ต้องขอบคุณที่ซ่างซ่านรั่วสุ่ยช่วยโหมกระแสไว้ก่อน คราวนี้หมวกคลุมร่มสองชั้นได้รับความนิยมยิ่งกว่าหินเหล็กไฟเสียอีก
ทั้งคนส่งวัตถุดิบ คนอยากจองล่วงหน้า และคนรับผลิตตามสั่ง ต่างส่งข้อความเข้ามาต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ซินอี้จัดการข้อความแยกเป็นหมวดหมู่ ให้ผู้เล่นที่เตรียมวัตถุดิบมาเองส่งร่มลูกตากับเชือกป่านมาให้ก่อน จากนั้นจึงแจ้งราคาสินค้าสำเร็จรูปแก่ผู้เล่นหลายคนที่ไม่มีวัตถุดิบแต่ต้องการไอเทมกันน้ำอย่างเร่งด่วน
เสียงแจ้งเตือนการแลกเปลี่ยนดังติ๊ง ๆ ข้างหูไม่หยุด นิ้วของเธอไล่กดบนหน้าจอแสงอย่างรวดเร็ว ยืนยันรายการซื้อขายแล้วรายการเล่า
เธอยุ่งอยู่เกือบสามชั่วโมงกว่าจะจัดการคำสั่งซื้อทั้งหมดเสร็จ จึงยืดตัวขึ้นพลางขยับไหล่ที่แข็งเกร็ง หมวกคลุมร่มสองชั้นที่วางขายตอนเที่ยงก็ถูกกว้านซื้อไปจนหมดเกลี้ยง