และแล้ว เธอก็เหลือบมองเวลาที่มุมขวาบนของหน้าจอแสงของระบบ
ช่วงคุ้มครองมือใหม่เหลืออีกเพียงสองชั่วโมง
อีกสองชั่วโมง ทุกสิ่งจะเปลี่ยนไป
มัวแต่ต่อรองราคาร่มลูกตาอยู่ที่นี่ ไม่มีประโยชน์เท่ากับใช้เวลาสุดท้ายเตรียมตัวให้พร้อม
และในวินาทีก่อนที่ซินอี้จะปิดหน้าจอแสง ข้อความส่วนตัวก็เด้งพรวดเข้ามาราวกับพลุแตก
“หิวแล้วกินแต่เนื้อ: !!! ได้ร่มลูกตามาด้วยนะ! เพิ่งดรอปได้! ต้องการกี่อัน?”
“ส่งให้ไปแล้วนะ”
ทันทีที่ส่งข้อความจบ ระบบก็เด้งข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา
[ผู้เล่น “หิวแล้วกินแต่เนื้อ” ส่งของขวัญให้คุณ (ร่มลูกตา×4, หนวดดอกลูกตา×6) รับหรือไม่?]
ซินอี้ยังไม่ทันกดยืนยัน ข้อความส่วนตัวถัดไปก็สว่างขึ้นมาอีก
AAAทายาทดาบถังอาเก้า: “ร่มลูกตา ฉันมี ส่งให้แล้ว”
อืม สมกับเป็นสไตล์คุณพี่สุดเท่ของอาเก้าจริง ๆ ไม่ทันได้ถามด้วยซ้ำว่าต้องการหรือไม่ ส่งมาให้เสร็จสรรพ
ข้อความของสองคนนี้มาเกือบจะพร้อมกัน คนหนึ่งเอาเรื่องกว่าอีกคน
วินาทีต่อมา ข้อความส่วนตัวของซินอี้ก็เด้งอีกครั้ง
“เฮย์ต้าซ่วย: ร่มลูกตา×5 แถมไม้×20 ทองแดง×10 เงิน×10”
“เฮย์ต้าซ่วย: นายกำลังทำไอเทมกันน้ำอยู่ใช่ไหม? ฉันขอสามชิ้น ที่เหลือถือเป็นค่าแรงทำ”
ซินอี้เลิกคิ้วขึ้น คนนี้อีกแล้วที่ประสาทสัมผัสไวเกินคนธรรมดา