กลับมาที่โพรงไม้ ซินอี้พบว่าค่าความชื้นของเธอไม่เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ไม่เหมือนกับร่มธรรมดาทั่วไป ร่มสองชั้นจะสร้างโซนสุญญากาศกว้างประมาณครึ่งเมตรรอบตัวร่างกาย ไม่ต้องพูดถึงละอองฝนบางๆ ต่อให้เป็นความชื้นเพียงเสี้ยวเดียวก็ทะลุเข้ามาไม่ได้
ด้วยร่มสองชั้นนี้ ฤดูฝนแทบจะไม่ส่งผลกระทบต่อเธอเลย
ซินอี้ครุ่นคิดพลางลูบคาง
จากพายุฝนเมื่อวานนี้ การมาถึงของฤดูฝนเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
หลังจากช่วงคุ้มครองมือใหม่สิ้นสุดลง อาจจะมีพายุฝนที่หนักกว่านี้ด้วยซ้ำ ที่พักพิงของผู้เล่นจะถูกโจมตีอย่างต่อเนื่อง
ผู้เล่นเหล่านั้นที่มีระดับที่พักพิงต่ำ ไม่ก็ต้องแช่อยู่ในพายุฝน หรือไม่ก็ต้องจ่ายแพงเพื่อซื้อวัสดุกันน้ำแบบใช้ครั้งเดียว
ส่วนร่มสองชั้น ไม่เพียงแต่ที่พักพิงจำเป็นต้องใช้ แต่ผู้เล่นที่ออกไปสำรวจก็ต้องการเช่นกัน
นี่คือการค้าที่ใหญ่โต
สายตาของซินอี้มองไปยังโต๊ะประกอบการระดับประณีตที่หมอบอยู่ตรงมุมด้วยอาการตัวสั่น
ในระหว่างที่รอ ซินอี้เปิดช่องแชตขึ้นมาไล่สายตาไปครู่หนึ่ง
จำนวนผู้เล่นออนไลน์ในเขต 07 ของเกาะจันทร์ลดลงเหลือ 70,000 คนแล้ว และตัวเลขนี้ยังมีแนวโน้มลดลงเรื่อยๆ
นอกจากพายุฝนที่มาอย่างกะทันหันแล้ว ดอกลูกตาก็คร่าชีวิตผู้เล่นไปหลายคนเช่นกัน
“ฉันไม่กินหญ้า: หลิวหลิว!!! ไอ้ร่มลูกตาที่แกถามเมื่อกี้น่ะ!!”
“ฉันเจอมาแล้ว อยู่หน้าประตูที่พักพิงเลย วันนี้เกือบถูกมันลากไปกินแล้ว ฮือๆๆ โชคดีที่คุณหนูฉันมีบุญวาสนา ใช้กรรไกรตัดมันขาดได้”
“ส่งให้แก ไอ้ร่มลูกตาน่ะ ว่าแต่หลิวหลิว แกว่าดอกไม้นี่กินได้ปะ? กลิ่นมันเปรี้ยวๆ นะ”