เมื่อมองดู“ถอนต้นหลิวคว่ำ”ตรงหน้าอย่างมีชีวิตชีวา เธอเก็บกระบี่ถังกลับเข้าที่เอว “ร่วมมือกันไหม? นายใช้สมอง ฉันใช้ดาบ”
เสียงร้องของกบจากที่ไกลเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ซินอี้ไม่พูดอะไร แต่ขยับเข้าไปใกล้ อาเก้ามากขึ้น แสดงทางเลือกของเธอด้วยการกระทำ
ทั้งสองยืนหันหลังชนกัน กบลายสีม่วงตัวหนึ่งแลบลิ้นยาวพุ่งใส่ซินอี้ ดูเหมือนมันจะมองออกว่าใครในสองคนนี้มีพลังต่อสู้ต่ำกว่า
ซินอี้ด่าทอในใจ
ดาบจันทร์เงินสามเล่มหมุนวนรอบตัวเธอด้วยความเร็วสูงทำหน้าที่เป็นวงป้องกัน
เธอเป็นฝ่ายโจมตีก่อน มุ่งเป้าไปที่กบเจ้าสำราญตัวแรกที่แลบลิ้นใส่
จันทร์เงินหมุนวนด้วยความเร็วสูง ความแม่นยำและแรงของเธอไม่ได้ดีที่สุด จึงทำได้เพียงพึ่งพาจำนวน หนึ่งเล่มไม่โดนก็ใช้สองเล่ม ครั้งเดียวไม่สำเร็จก็สองครั้ง สุดท้ายก็ต้องมีสักครั้งที่โจมตีเป้าหมาย
เมื่อเทียบกับฝั่งซินอี้ อาเก้าดูจะรับมือได้อย่างสบายกว่า
กระบี่ถังในมือถูกฟาดพริ้วไหวแน่นหนาจนลมแทบรั่วไหล ประกายเย็นเฉียบวาบหนึ่งแล้วหายไป ทุกครั้งที่ฟาดออกไปล้วนเฉือนลงบนรอยต่อของข้อกระดูกกบกลายพันธุ์อย่างแม่นยำ พอเก็บกระบี่กลับมาแม้แต่เลือดสักหยดก็ไม่ติด
หลังฆ่าเสร็จไม่ได้รีบลงดาบซ้ำ แค่หลบร่างไปด้านข้างอย่างสงบเพื่อเลี่ยงเลือดสีเขียวเข้มที่กระเซ็นมา ฝีเท้ามั่นคงราวกับรากไม้ที่หยั่งลึกลงดิน การต่อสู้ทั้งช่วงแผ่กลิ่นอายความผ่อนคลายของคนที่ยกของหนักราวกับของเบา