โจมตี ป้องกัน ความเร็ว แทบจะไม่มีจุดอ่อนเลย
สมองของซินอี้หมุนติ้ว เธอวิ่งไปพลางพยายามเหวี่ยงคืนจันทร์ลอยเดียวดายไปข้างหลังเพื่อหยุดความเร็วของมัน แต่ว่าเกล็ดบนตัวมันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นคืนจันทร์ลอยเดียวดายก็ทำได้แค่ขีดเป็นรอยขาวๆ บนนั้นเท่านั้น
“วิ่งแบบนี้ยังไงก็โดนตามทันแน่!” เธอตะโกนออกมา แต่อาเก้ากลับจับข้อมือเธอแล้วหักมุม พุ่งเข้าไปในป่าทึบที่หมอกหนาแน่นกว่าเดิมข้างๆ
“ตามฉันมา!” น้ำเสียงของอาเก้าไม่ค่อยจะร้อนรนแบบนี้เท่าไรนัก เห็นได้ชัดว่าได้รับคำเตือนเรื่องอันตรายจากระบบเหมือนกัน
แต่ฝีเท้ากลับไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย ทั้งสองคนคล่องแคล่วว่องไวในการลัดเลาะผ่านป่าทึบ
ไม่รู้ว่าวิ่งมานานแค่ไหน หมอกข้างหน้าจางลงเล็กน้อย เบื้องหน้าปรากฏพื้นที่โล่งกว้างที่ถูกล้อมรอบด้วยเถาวัลย์และลำต้นไม้
เป็นที่พักพิงของอาเก้า!
เสียงขู่คำรามอย่างน่ากลัวของกิ้งก่าผลึกพิษแทบจะอยู่ติดหู ซินอี้พุ่งตัวเต็มกำลังเพื่อทิ้งระยะระหว่างคนกับสัตว์ประหลาด ก่อนจะก้าวเข้าไปในที่พักพิง
ในขณะที่เธอคิดว่าในที่สุดก็ได้หายใจหายคอสักที พลังที่มองไม่เห็นอย่างหนึ่งก็พุ่งชนเข้าที่หน้าอกของเธออย่างแรง กระแทกให้เธอถอยหลังไปสองก้าว เกือบจะล้มลงกับพื้น
[คำเตือน! ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ห้ามผู้เล่นอื่นเข้าไปในที่พักพิง!]
ซินอี้อดไม่ได้ที่จะด่าไปหนึ่งคำ: “ให้ตายสิ!”
ที่แท้คิดว่าได้รับคำเชิญจากเจ้าของบ้านแล้วจะเข้าไปได้