ซินอี้ถอนหายใจ ความตื่นเต้นเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป
ที่นี่คือโลกเกม สถานที่ที่เรียกว่าป่านิทานแห่งนี้ ไม่เคยเป็นหมู่บ้านมือใหม่ที่ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย
มันจะใช้ทิวทัศน์ราวกับเทพนิยายหลอกให้ผู้เล่นคลายความระมัดระวัง แต่แค่วินาทีเดียวก็สามารถเก็บชีวิตผู้เล่นได้อย่างเงียบเชียบ
เหมือนตอนนี้ ผู้เล่นที่เพิ่งซื้อขายกันตอนกลางวัน หัวของเขากำลังกระพริบอยู่
“ติ๊ง!”
เสียงแจ้งเตือนของระบบอันใสกังวานดังก้องในที่พักพิงอันเงียบสงบ ซินอี้แทบจะดีดตัวลุกขึ้น นิ้วเรียวรีบกดเปิดแผงข้อมูลอย่างรวดเร็ว
อีกฝ่ายเห็นทีจะหมดแรงจะพิมพ์ด้วยซ้ำ จึงตอบกลับเป็นเสียงพูด
เสียงขาดเป็นห้วงๆ “ฉัน...ถูกกบหมอกพิษโจมตี โดนพิษแล้ว คงทนได้อีกไม่นาน...”
เสียงหญิงสาวแหบแห้งไร้เรี่ยวแรง ซินอี้ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ส่งของขวัญตรงๆ แล้วส่งยาแก้พิษที่ยังอุ่นๆ อยู่ออกไป
ข้อความแนบท้าย: “เธอใช้แก้ขัดไปก่อน พอเธอดีขึ้นแล้ว เราค่อยคุยเรื่องป่าหมอกพิษกัน”
ไม่นานนัก ข้อความส่วนตัวก็เด้งกลับมา พร้อมกับความโล่งใจของคนที่รอดตายมาจากความตาย: “ขอบคุณมาก! เป็นค่าตอบแทน ฉันจะเล่าทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับกบหมอกพิษให้เธอฟัง”
ซินอี้กำหมัดแน่น สิ่งที่เธอสนใจจริงๆ มาแล้ว
อีกฝ่ายส่งคำเตือนละเอียดมาอย่างรวดเร็ว:
“AAAทายาทดาบถังอาเก้า: กบหมอกพิษมีลายจุดสีเขียวเข้มทั่วตัว นอนอยู่ในโคลนตมแทบจะกลืนไปกับสิ่งแวดล้อม ถ้าไม่สังเกตดีๆ ไม่มีทางเห็นหรอก”
“และมันจะไม่ถลาตัวใส่คน แต่ตราบใดที่เธอก้าวเข้าไปในระยะสามเมตรของมัน มันจะพ่นหมอกพิษสีเขียวอ่อนออกมาอย่างแรง หมอกพิษนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ติดพิษ แต่ยังซ้อนเอฟเฟกต์ 'เชื่องช้า' ด้วย ทำให้เธอวิ่งก็วิ่งไม่ไหว”