เธอมองภาพตรงหน้า ยกมือขึ้นกุมขมับปวดหัวเล็กน้อย ยังไม่ทันได้จำเส้นทางเลย
หมอกยามเช้ายังไม่ทันสลายไปหมด แสงแดดส่องทะลุผ่านกิ่งไม้ที่ซ้อนกันเป็นชั้นๆ ได้อย่างยากลำบาก ทะลายเป็นลำแสงหลายเส้นลงมาในหมอก ฝุ่นละอองลอยช้าๆ อยู่ในแสงนั้น
ซินอี้อาศัยร่องรอยเล็กๆ น้อยๆ ในป่าระบุเส้นทาง จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนชายกางเกงถูกอะไรบางอย่างแตะต้อง
ก้มลงมอง เป็นด้วงขี้ควายตัวดำที่ยาวถึงข้อเท้าของเธอ ตอนนี้กำลังนอนหงายท้องกับพื้น ขาหน้ายังกระดิกไปมาไม่หยุด พยายามจะพลิกตัว
เหมือนว่าเธอเผลอเตะมันพลิกไป พอรู้สึกผิดเล็กน้อย ซินอี้ก็รีบช่วยพลิกตัวมันกลับ
[เจ้าเม็ดดำ เจ้าดำน้อย:เจ้าเม็ดดำเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขยันที่สุดในป่านิทาน ถูกเรียกว่า “พนักงานทำความสะอาดแห่งป่า” ส่วนเจ้าดำน้อยนับได้ว่าเป็นตัวที่ขี้เกียจที่สุดในบรรดาพวกมัน ทุกวันเอาแต่เข็นลูกบอลเล็กๆ เดินเล่นไปช้าๆ ทำงานแบบขอไปที]
ซินอี้เดินตามเจ้าดำน้อยไปข้างหลัง รักษาระยะห่างสองสามเมตร เดินๆ หยุดๆ กลัวว่ามันจะรู้ตัว แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเจ้าดำน้อยจะแคร์หรือไม่ก็ตาม
ระหว่างทาง เธอเห็นเจ้าเม็ดดำมากขึ้นเรื่อยๆ พวกมันเข็นลูกบอลขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง มุ่งหน้าไปทางเดียวกันหมด
ซินอี้ยิ่งเดินยิ่งอยากรู้ นี่มันเหมือน...ชั่วโมงเร่งด่วนเลย
เดินไปประมาณสิบนาทีกว่าๆ เธอก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ ปนกับเสียงกลิ้ง เสียงกระทบกัน
ตามเจ้าดำน้อยไป ซินอี้มาถึงพื้นที่โล่งที่มีพุ่มไม้เตี้ยล้อมรอบ ขนาดประมาณสนามบาสเกตบอล
บนพื้นที่โล่ง เจ้าเม็ดดำเป็นร้อยๆ ตัวกำลังยุ่งวุ่นวายกับการทำงาน