ใต้ฝ่าเท้า ดินฮิวมัสทรุดตัวลงเป็นหลุมเล็กๆ ทันใดนั้นเถาวัลย์สีเขียวก็พุ่งทะยานออกมา
ซินอี้หลบไปด้านข้าง เถาวัลย์นั้นเฉียดแขนของเธอผ่านไป แล้วปักแน่นเข้ากับลำต้นไม้ด้านหลัง พร้อมเสียงดังเปรี๊ยะ มันคือเถาวัลย์สีเขียวเข้ม ปลายมีหนามควง งอตัวไปมาบนลำต้นเหมือนงู
ก่อนที่มันจะหดกลับ ซินอี้ก็ฟันขวานลงไปที่โคนเถาวัลย์ทันที
“แผละ!”
เถาวัลย์ขาดออก น้ำเลี้ยงกลิ่นคาวพุ่งออกจากรอยตัด เถาวัลย์ที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งกระตุกสองสามทีบนพื้น แล้วหดกลับเข้าไปในรู
[เถาวัลย์กดกระดูก: สิ่งมีชีวิตประหลาดกึ่งพืชกึ่งสัตว์ ล่าเหยื่อเป็นนกขนาดเล็กและแมลงบิน ดูเหมือนว่ามันจะคิดว่าคุณเป็นสิ่งมีชีวิตอาศัยขนาดเล็ก]
“ของในป่านี้ ไม่มีอะไรที่กินพืชเป็นอาหารเลยสักอย่าง” ซินอี้มองดูรูเล็กๆ ที่น้ำเลี้ยงกัดกร่อนบนข้อมือเสื้อ สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เธอไม่รอช้า เร่งฝีเท้าต่อไป รังของเถาวัลย์กดกระดูกมีมากกว่าหนึ่งแห่ง เธอไม่รู้ว่ายังมีอีกเท่าไหร่ใกล้ๆ นี้ อยู่ที่ไหนนานไม่ได้
โชคดีที่เส้นทางหลังจากนั้นไม่มีเรื่องเซอร์ไพรส์อีก ป่าเริ่มโปร่งขึ้น แสงแดดส่องลงมาอีกครั้ง กลิ่นอับชื้นในอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมของผลไม้
ซินอี้ดันพุ่มไม้สุดท้ายที่ขวางทางออก ภาพเบื้องหน้าสว่างกระจ่าง
ป่าผลไม้ป่าอันกว้างใหญ่ ใบไม้หนาแน่น กิ่งก้านเต็มไปด้วยผลไม้สุกงอม กลิ่นหอมหวานอบอวลไปทั่วอากาศ
เธอพิงลำต้นไม้หายใจหอบ มองดูตัวเอง ปลายแขนเสื้อขาด รอยเปื้อนน้ำเลี้ยงสีเขียวติดขากางเกง พื้นรองเท้าเปื้อนดินฮิวมัสหนาเป็นชั้น