ซินอี้หันกลับไป เห็นสาวน้อยนิ้วโป้งยืนอยู่ข้างรากไม้ใหญ่เบื้องหน้า มีเงาสีน้ำตาลขนาดมหึมาหมอบอยู่
คางคกตัวหนึ่งหมอบอยู่บนพื้น ดวงตากลมโปนทั้งสองข้างจ้องสาวน้อยนิ้วโป้ง ปากอ้าแล้วหุบ ส่งเสียง “อ๊บ” เปียกแฉะ
“ฮ่า ๆ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย สาวน้อยนิ้วโป้ง ในที่สุดฉันก็หาเธอเจอ เธอโตขึ้นแล้ว ไปกับฉันเถอะ”
สาวน้อยนิ้วโป้งถอยหลังหนึ่งก้าว ส้นเท้าไปกระแทกก้อนหินจนเซ “ไปไหนเหรอ?”
“บ้านฉัน” คางคกตอบ พลางกดอุ้งเท้าหน้าลงกับพื้น “ลูกชายฉันต้องการภรรยาสักคน ฉันเชื่อว่าเธอจะเป็นสะใภ้ที่ดีได้”
สาวน้อยนิ้วโป้งขมวดคิ้วแน่น แล้วส่ายหน้าอย่างหนักแน่น
คางคกร้อง “อ๊บ ๆ” ก่อนเกลี้ยกล่อมอย่างอดทนอยู่สองสามประโยค “บ้านฉันอบอุ่นมาก เธอแค่ดูแลลูกชายฉันให้ดีก็พอ ไม่ต้องทำอย่างอื่นเลย”
สาวน้อยนิ้วโป้งยังคงส่ายหน้า
ความอดทนของคางคกหมดลง มันยื่นอุ้งเท้าหน้าออกมาหมายจะคว้าตัวเธอ สาวน้อยนิ้วโป้งเบี่ยงตัวหลบ แต่พื้นมีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่ เท้าของเธอจึงลื่นล้มลงบนกองใบไม้แห้ง ยังไม่ทันลุกขึ้น คางคกก็คาบชายกระโปรงของเธอไว้แล้วสะบัดหัว โยนร่างเธอขึ้นไปบนหลัง
สาวน้อยนิ้วโป้งนอนคว่ำอยู่บนหลังมัน พยายามดิ้นรน ขาเล็ก ๆ ทั้งสองข้างเตะสะเปะสะปะกลางอากาศ มือคว้าหนังหยาบบนหลังมันอยู่หลายครั้ง แต่จับอะไรไม่ได้เลย
ซินอี้ลุกขึ้นวิ่งตามไป เพิ่งวิ่งได้สองก้าวก็รู้สึกเจ็บแปลบเบา ๆ ในอก เธอใช้มือยันเข่าหอบหายใจสองครั้ง ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งตามต่อ