หนูทุ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองสาวน้อยนิ้วโป้ง “อย่าดื้อสิ รู้ไหมว่าฤดูหนาวยาวนานแค่ไหน? เพื่อนนกฮัมมิงเบิร์ดของเธอก็ออกจากป่าไปทางใต้แล้วใช่ไหม?”
«ข้างนอกหิมะตกแล้ว เธอจะหนาวตายภายในวันสองวันนี้ก็ได้ คุณตัวตุ่นยินดีเลี้ยงดูเธอ แถมยังยอมรับเพื่อนของเธอด้วย เธอยังไม่พอใจอะไรอีก?»
สาวน้อยนิ้วโป้งกำแขนซินอี้ไว้แน่น ไม่ได้ตอบอะไร ในใจเธอรู้ว่าคำพูดของหนูทุ่งก็มีเหตุผล
แต่ลึก ๆ แล้วเธอกลับรู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก ทุกข้อที่หนูทุ่งพูดเหมือนจะถูกต้องหมด มีโพรงใต้ดิน มีเสบียง มีคนยินดีรับไปอยู่ด้วย การแต่งงานเป็นเรื่องดี การมีที่พักพิงในฤดูหนาวก็เป็นเรื่องดี
แต่เธอไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานมาก่อนเลย
ราวกับสัตว์ทุกตัวต่างคิดว่าการแต่งงานคือปลายทางที่ดีที่สุดสำหรับเธอ ราวกับเธอเกิดมาเพื่อรอวันที่จะถูกส่งมอบให้ใครสักคน แล้วคนคนนั้นก็จะจัดการปัญหาทุกอย่างแทนเธอ
เธอจำได้ว่าตอนเพิ่งเกิด ลืมตาขึ้นในดอกตูมอันอ่อนนุ่ม มีพ่อแม่คอยบังลมและป้อนอาหารให้
ต่อมาคางคกตัวหนึ่งลักพาตัวเธอเข้าไปในป่า เธอฉวยโอกาสตอนชุลมุนหนีออกมา ก่อนจะระหกระเหินมาถึงที่นี่ ป่าทั้งผืนกลายเป็นบ้านของเธอ
ท้องฟ้าคือหลังคา หญ้าป่าคือผ้าห่ม ไส้เดือนเฒ่าคอยเล่าเรื่องใต้ดินให้เธอฟัง ส่วนนกฮัมมิงเบิร์ดก็พาเธอบินข้ามยอดไม้ เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด แต่ก็เป็นอิสระมาตลอดเช่นกัน
หลังจากซินอี้มาถึง เธอก็ได้พบคนที่เหมือนกับตัวเองเป็นครั้งแรก