ครั้งก่อนหญิงสาวผมสั้นที่บาดเจ็บเข้าเส้นชัยเป็นคนสุดท้าย ครั้งนี้คนที่รั้งท้ายในระยะ 700 เมตรกลับเป็นเด็กสาวคนนั้นอีกแล้ว
เด็กสาวกัดฟันพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง ปลายผมเปียกเหงื่อแนบติดแก้ม ลมหายใจหอบกระชั้นจนแทบขาดใจ แต่ฝีเท้าไม่เคยหยุด
มนุษย์หัวกระต่ายทั้งหกปรากฏตัวขึ้นก็พุ่งตรงเข้าใส่เธอทันที
เด็กสาวกรีดร้องขึ้นมา กรงเล็บแหลมคมของมนุษย์หัวกระต่ายแทงทะลุไหล่ เลือดไหลลงมาตามแขนจนชุ่มแขนเสื้อไปครึ่งหนึ่ง เธอเซถอยหลังไปสองก้าว เข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่าบนสนามหญ้า มือทั้งสองยันพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่
ชายสวมชุดหมีอยากเข้าไปช่วยเธอ แต่ทางฝั่งเขาก็ปลีกตัวไม่ได้ ถูกมนุษย์หัวกระต่ายสามตัวล้อมไว้ตรงกลาง หมัดกระหน่ำใส่จนเสียงดังปึงปัง
“อย่าเข้ามา... พวกแกอย่าเข้ามา...” เสียงเด็กสาวสั่นเครือ น้ำตาปนเหงื่อไหลอาบแก้ม
เธอเงยหน้าขึ้น มองซินอี้ผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว ริมฝีปากสั่นระริก “พี่สาว... พี่สาวช่วยฉันด้วย...”
ซินอี้เบี่ยงตัวหลบกรงเล็บแหลมของมนุษย์หัวกระต่ายตัวหนึ่ง ก่อนสวนหมัดกลับไปโดยไม่หันมองเธอ
เด็กสาวยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เสียงที่สั่นเครือเปลี่ยนเป็นสะอื้น “ขอร้องล่ะ...”
หญิงวัยกลางคนผู้เงียบขรึมทนดูต่อไปไม่ไหว เด็กสาวคนนี้อายุไล่เลี่ยกับลูกสาวของเธอ แต่ตัวเธอเองก็ยังเอาตัวไม่รอด ถูกมนุษย์หัวกระต่ายสองตัวโจมตีขนาบทั้งหน้าและหลัง
เธอหันไป “หนู ยอมออกจากเกมเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องตาย”
“ไม่ ไม่ได้ ของที่ฉันสะสมมา—”