“ที่รัก เธอยังไม่ตายหรอก” มันกางมือออก น้ำเสียงอ่อนโยนและไร้เดียงสา “ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ดี ยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัย”
“ฉันไม่ได้โกหกจริง ๆ แน่นอนว่า—”
มันหยิบนาฬิกาพกออกจากกระเป๋า เปิดฝาดูแวบหนึ่งแล้วปิดลง น้ำเสียงเบาสบาย
“เธอจะเลือกออกจากเกมก็ได้นะ แค่พูดว่า ‘ฉันขอออกจากเกม’ พอถูกคัดออก ระบบก็จะส่งตัวเธอกลับทันที เธอก็จะออกไปจากที่นี่ กลับไปยังที่พักพิง แล้วนอนพักรักษาตัวอย่างสบาย ๆ ง่ายนิดเดียวเอง”
นี่มันกำลังบีบให้พวกเขาออกจากเกมชัด ๆ!
หญิงสาวผมยาวหน้าซีดเผือด การออกจากเกมกลางคันจะทำให้สูญเสียวัตถุดิบทั้งหมด ของที่เธอสะสมมานานหายวับไปในพริบตา กลับไปที่พักพิงตัวเปล่า แบบนั้นจะต่างอะไรกับการเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น? เธอกัดริมฝีปากแน่น ไม่พูดอะไร แล้วเดินตามกลุ่มต่อไป
รอบนี้ไม่มีผู้เล่นคนไหนออกจากเกม ผู้เล่นทั้งสี่คนรับมือมนุษย์หัวกระต่ายกันอย่างยากลำบาก ซินอี้ฉวยโอกาสช่วยระหว่างชุลมุน ถึงค่อยจัดการพวกมันได้อย่างทุลักทุเล ไหล่ของลุงยามเองก็ถูกมนุษย์หัวกระต่ายข่วนจนเป็นแผลเลือดซิบ
ระยะ 500 เมตร หญิงสาวผมยาววิ่งรั้งท้ายกลุ่มอีกครั้ง มนุษย์หัวกระต่ายสี่ตัวปรากฏขึ้น
ระหว่างการต่อสู้ชุลมุน เธอถูกกรงเล็บตะปบเข้าที่หลังอีกแผล เนื้อเปิดจนเห็นแผล เลือดซึมเปื้อนเสื้อผ้า
ลุงยามหันไปมองเธอแล้วแค่นเสียง “ร้องไห้ทำไม? ร้องให้ใครดู?”
เขาเตะเศษหินที่กลิ้งอยู่ข้างเท้ากระเด็นไป น้ำเสียงดังพอให้ผู้เล่นรอบข้างได้ยินกันหลายคน “ตัวเองห่วยก็อย่าลากคนอื่นมาตายด้วยสิ บาดเจ็บก็ออกไปซะ ของหมดก็สะสมใหม่ได้ แต่เธอดันทุรังอยู่ที่นี่ พวกเราก็ต้องคอยบังการโจมตีให้ คิดว่าตัวเองเป็นใคร?”