ดันเจี้ยนไม่ได้ยึดไอเทมของผู้เล่น ชายวัยกลางคนร่างกำยำคนนั้นสวมรองเท้าที่น่าจะเป็นไอเทมเพิ่มความเร็ว ช่องว่างระหว่างเขากับผู้เล่นคนอื่นจึงยิ่งทิ้งห่างออกไปเรื่อย ๆ
ชายวัยกลางคนมองผู้เล่นหลายคนที่ถูกทิ้งห่างจากเขามากขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ เขาหันกลับไปมอง ก่อนพบว่าแม้แต่คุณไวต์ที่อยู่รั้งท้ายสุดก็ยังเดินเอื่อย ๆ อยู่แถวจุดเริ่มต้น
“ที่หนึ่งต้องเป็นของฉัน ฮ่า ๆ! เกมนี้ง่ายชะมัด”
เสียงหัวเราะพลันขาดหาย เขามองร่างกายตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ แต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
“โกงแบบนี้ไม่ใช่เด็กดีเลยนะ!” เสียงของคุณไวต์ดังชัดอยู่ข้างหู ทั้งที่เขายืนอยู่ท้ายขบวน
ภาพตรงหน้ามืดวูบ พริบตาถัดมาเขาก็พบว่าตัวเองถูกส่งกลับมายังเกาะจันทร์ เมื่อนึกถึงข้อความแจ้งเตือนจากระบบ เขารีบเปิดกระเป๋าสัมภาระของตัวเองทันที
“อ๊ากกก! เสบียงของฉัน! ไอ้มนุษย์หัวกระต่ายชั่วเอ๊ย เสบียงของฉัน อ๊ากกก!”
เสียงร้องไห้โหยหวนเต็มพลังทำเอานกในป่าพากันบินแตกฮือ นกตัวหนึ่งเสียหลัก เส้นสีขาวพุ่งดิ่งลงมา กระแทกลงบนหัวล้านของชายวัยกลางคนเต็ม ๆ
“อ๊ากกก รู้จักมารยาทกันบ้างไหม นกบ้าอะไรขี้เรี่ยราดไม่เลือกที่… ฮือ ๆ!”
[ติ๊ง! ผู้เล่น “หลี่ต้าฉุย” ถูกคัดออกจากการแข่งขัน ผู้เล่นที่เหลือ: 9]
ผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งที่วิ่งอยู่ข้างหน้าซินอี้ตกใจจนหยุดกึก ไม่กล้าก้าวต่อไป