เกาหลินเค้นคำหนึ่งออกมาจากไรฟัน “...แก”
หว่านเฟิงหลับตาลง แกล้งทำเป็นหมดสติไปแล้ว
เกาหลินส่ายหน้า ก่อนหยิบขวานคู่ขนาดมหึมาของตนออกมา ขณะที่ทุกคนยังจมอยู่กับความตื่นตะลึงและความรู้สึกหลังการต่อสู้ เธอก็จู่โจมใส่ซ่างซ่านรั่วสุ่ยอย่างไม่ทันตั้งตัว
แม้แต่ซ่างซ่านรั่วสุ่ยเองยังชะงักไปชั่วขณะ ก่อนยกมือขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ
“เคร้ง!” คมขวานหนาหนักฟาดลงบนม่านลูกประคำสีทองอ่อนอย่างแรงจนแขนเขาชา ก่อนจะถอยกรูดไปหลายก้าว
ซ่างซ่านรั่วสุ่ยหน้าซีดเผือด กัดฟันกรอด “คิดจะข้ามแม่น้ำแล้วรื้อสะพานทิ้ง ก็ไม่เห็นต้องเร็วขนาดนี้ไหม? ถ้าอยากฮุบของรางวัลไว้คนเดียว อย่างน้อยก็ถามคนอื่นก่อนว่าตกลงหรือเปล่า”
ความโกรธปะทุอยู่ในดวงตาเกาหลิน เธอเหวี่ยงขวานคู่ฟาดใส่เขาสลับกันไปมา “แกทำอะไรไว้ก็น่าจะรู้แก่ใจ เลิกทำเป็นหมาป่าห่มหนังแกะสักที!”
ซ่างซ่านรั่วสุ่ยถอยหนีอย่างทุลักทุเล พลางตะโกนใส่ซินอี้กับพวกเธอ “เธอจะฆ่าฉันเพื่อฮุบของรางวัลไว้คนเดียว คนต่อไปก็คือพวกเธอ จะไม่ทำอะไรเลยหรือไง?!”
เลี่ยเฟิงลังเลเล็กน้อย ก่อนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ดูท่าจะอยากพูดห้าม แต่ซินอี้ขวางหน้าเขาไว้โดยไม่พูดอะไรสักคำ เลี่ยเฟิงรีบเหลือบมองฟ้าแล้วก้มมองพื้น ทำเป็นว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
ซ่างซ่านรั่วสุ่ยแอบสบถ ก่อนเก็บลูกประคำของตนขึ้นมาแล้วเริ่มโต้กลับ ลูกประคำไม้พุ่งเข้าใส่เกาหลิน