ซินอี้เห็นร่างของหว่านเฟิงถูกกระแสลมเหวี่ยงขึ้นไปกลางอากาศ ก่อนจะร่วงลงมาอย่างเลือนราง
ตอนปีศาจวายุหยุดตัวลงอีกครั้ง หว่านเฟิงก็ถูกเหวี่ยงออกมา ร่างนอนตะแคงอยู่บนพื้นโคลนรอบนอก มุมปากมีเลือด แต่หน้าอกยังขยับขึ้นลงแผ่วเบา
เกาหลินโซเซพุ่งไปข้างกายสหาย มือสั่นเทาหยิบยาลูกกลอนออกมาแล้วยัดใส่ปากหว่านเฟิง
มือของเธอสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ หลังยัดยาเข้าปากแล้ว ยังใช้ฝ่ามือประคองใต้คางของหว่านเฟิง ช่วยให้เธอกลืนลงไป
เมื่อยาลงท้อง ใบหน้าซีดขาวของหว่านเฟิงก็มีสีเลือดจาง ๆ กลับคืนมาในที่สุด
หลังแน่ใจว่าสหายหายใจสม่ำเสมอและยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต เกาหลินจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกเฮือกใหญ่ เธอลุกขึ้นช้า ๆ แล้วหันขวับ จ้องซ่างซ่านรั่วสุ่ยซึ่งยืนดูการต่อสู้อยู่ไม่ไกลเขม็ง แววตาคมกริบและดุดัน
ซ่างซ่านรั่วสุ่ยถูกแววตาน่าสะพรึงกลัวของเธอทำเอาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ฝ่ามือที่กำการ์ดปล้นชิงไว้เริ่มชื้นเหงื่อ
ความตึงเครียดระหว่างทั้งคู่ดำเนินไปได้ไม่นาน ปีศาจวายุส่งเสียงคำราม กระแสลมบ้าคลั่งฉีกกระชากอากาศ พัดโหมเข้ามาอีกครั้งด้วยอำนาจบดขยี้ทุกสิ่งชัดเจนชวนหวาดหวั่น ชั่วพริบตา ฟ้าดินเปลี่ยนสี เมฆดำทะมึนปกคลุมเหนือผืนป่า
ซินอี้กับพวกและเกาหลินช่วยกันคุ้มกันหว่านเฟิงไปพร้อมกับต้านทานพายุ สีหน้าของทุกคนล้วนเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้
ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด ทุกคนกลับได้ยินเสียงตะโกนของเด็กสาวจิ้งจอกผู้ดูพึ่งพาได้มาตั้งแต่ต้นว่า “คุณยายหมาป่า ฉันรักคุณ!”
สิ้นเสียง หูหมาป่าขนฟูคู่หนึ่งก็ผุดขึ้นจากศีรษะของซินอี้ ก่อนจะกางออก ส่วนด้านหลังมีหางหมาป่ายาวเรียวแข็งแรงสะบัดออกมา
[พรของลอยเว่ย] พลังเพิ่มขึ้น 70%