ช่วงนี้อาณาจักรบุปผาครึกครื้นเป็นพิเศษ เหล่าภูตตัวน้อยต่างยุ่งวุ่นวายกับงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึง
ภูตดอกไม้กุหลาบตนหนึ่งถือถาดเดินผ่านดอกตูมที่ซินอี้พักอยู่ ก่อนจะชะงักฝีเท้าแล้วกระซิบกระซาบกับสหายข้างกาย
“พระราชินีมีสหายที่ร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนี้เชียวหรือ แม้แต่ลุกจากเตียงยังทำไม่ได้”
“แค่นั้นเสียที่ไหน เธอไม่พูดไม่จาทั้งวัน เอาแต่จับปีกแมลงปอที่เอากลับมาจากข้างนอกเล่น... แต่ทุกครั้งที่พระราชินีมา เธอจะพูดมากขึ้นอยู่สองสามคำ”
“ชู่... พระราชินีเสด็จมาแล้ว”
ภูตดอกไม้กุหลาบยอบกายคำนับพระราชินี พระองค์พยักหน้ารับ ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมเนียมไม่มีผิดพลาด
ภูตดอกกุหลาบมองตามแผ่นหลังของพระราชินีที่ไกลออกไปอย่างอิจฉา รองเท้าที่พระองค์สวมเป็นรองเท้ากลีบดอกไม้ ซึ่งพระราชาสั่งให้ภูตดอกไม้กว่าสิบตนเร่งทำขึ้นตลอดทั้งคืน
ร่างกายของซินอี้ทรุดโทรมลงทุกวันอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อพระราชินียกน้ำหวานดอกไม้เข้ามาในดอกตูม ซินอี้กำลังก้มหน้าเอาขอบปีกแมลงปอแผ่นหนึ่งทับลงบนอีกแผ่น ปลายนิ้วคีบเส้นใยจากเส้นใบที่เล็กจนแทบมองไม่เห็น ค่อย ๆ สอดมันผ่านช่องลายบนปีก
เรี่ยวแรงของเธอเหลือน้อยลงมาก มือก็สั่นอย่างหนัก ทำมาเป็นเดือนแล้วยังไม่สำเร็จ
พระราชินีคุกเข่าลงข้างเธอ วางน้ำหวานไว้ใกล้มือ ไม่ได้เร่งให้เธอดื่ม เพียงนั่งเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อสอดด้ายผ่านช่องบนปีกได้สำเร็จ ซินอี้ก็เงยหน้ามองเธอ “สาวน้อยนิ้วโป้ง ตอนนี้เธอมีความสุขไหม?”