ถ้าทางนี้ไม่ได้ผล ก็เปลี่ยนไปใช้วิธีอื่น
ซินอี้สังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อครู่ว่ากฎของโรงเต้นรำแห่งนี้ยืดหยุ่นมาก ในเมื่อทดลองฝึกได้ฟรี ก็แสดงว่าพวกเขาให้ความสำคัญกับการยอมรับในฝีมือมากกว่าเงินตรา
เธอเงยหน้ามองภูตโปร่งใส เอ่ยอย่างเปิดเผยว่า “ตอนนี้พวกเราไม่มีเหรียญเทพนิยาย มีวิธีชำระค่าเรียนแบบอื่นไหม?”
แสงเงาของภูตโปร่งใสไหวระยับ ก่อนตอบโดยไม่ปฏิเสธในทันที “สำนักสอนทักษะทุกแห่งในตลาด อนุญาตให้ใช้แรงงาน สิ่งของ หรือกำลังความสามารถแทนค่าใช้จ่ายได้”
เธอเว้นช่วงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “แค่พาพวกคุณลูกค้ามาได้ 3 คน ก็หักค่าเรียน 20 เหรียญเทพนิยายครั้งนี้ได้แล้ว”
หยุนเหลียวมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “ทำงานแลกค่าเรียน! ได้เลย ๆ เรื่องนี้พวกเราทำได้!”
หยุนเฉิงเองก็โล่งใจ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย “เป็นไปได้”
ซินอี้ไม่ได้มองโลกในแง่ดีนัก เธอนึกขึ้นได้ว่าพวกเธออยู่ที่นี่มาตั้งครึ่งวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นนักเรียนสักคน จึงถามอย่างระมัดระวังว่า “โรงเต้นรำของพวกเรา…มีนักเรียนกี่คนหรือ?”
ใบหน้าที่ไร้โฉมหน้าของภูตเงารำดูคล้ายบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงตอบว่า “ตอนนี้…ยังไม่มีเลย”
พอได้ยินเช่นนั้น ความฮึกเหิมของหยุนเหลียวก็พลันเหี่ยวแฟบ
ทั้งสามยืนอยู่หน้าโรงเต้นรำ มองถนนที่ว่างเปล่าพลางสบตากันอย่างจนปัญญา
หยุนเหลียวนั่งยอง ๆ ข้างทาง เอามือเท้าคาง จ้องมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอยู่พักใหญ่ ก่อนพึมพำว่า “ไม่มีนักเรียนสักคน…แล้วเราจะไปหาคนสามคนมาจากไหน?”
หยุนเฉิงพิงกรอบประตู กวาดตามองแผงขายของสองข้างถนนแล้วเอ่ยว่า “แผงข้าง ๆ ต่างก็มีลูกค้าประจำ ลูกค้าซื้อของเสร็จแล้วคงไม่เลี้ยวเข้าตรอกที่ไม่มีคน เพื่อมาเรียนเต้นหรอก”
ซินอี้เองก็กำลังคิดเรื่องนี้ เธอมองป้ายไม้ลงสีตรงหน้าโรงเต้นรำ แล้วมองผู้คนที่เดินขวักไขว่บนถนน พ่อค้าแผงลอยร่างเตี้ยกับผู้คนที่ผ่านไปมาต่างเดินกันอย่างรวดเร็ว สายตาเพียงกวาดผ่านหน้าโรงเต้นรำแล้วก็เลยไปโดยไม่หยุดมอง
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ซินอี้หยิบดินสอถ่านหนึ่งแท่งกับกระดาษหลายแผ่นจากแผงเล็ก ๆ ของโรงเต้นรำ จากนั้นนั่งยอง ๆ หน้าประตู วางกระดาษบนเข่าแล้วเริ่มวาด