กระจกกลมบานเล็กหนึ่งบาน ลูกแก้วเรืองแสงหนึ่งเม็ด ของชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนก้อนอิฐ ขวดเล็ก ๆ ที่มีของเหลวฟองสีชมพูปุดขึ้นมา และผ้าผืนหนึ่งที่ผูกปมเองได้……
ขาทั้งแปดของแมงมุมแปดตาหยุดนิ่ง ดวงตาประกอบสีแดงคล้ำจับจ้องกองไอเทมบนพื้นซึ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
มันคงมีชีวิตมาหลายร้อยปีและเคยเห็นเหยื่อมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอนกตัวไหนล้วงร้านขายของชำทั้งร้านออกมาจากอกได้ราวกับเล่นกลมาก่อน
กรงเล็บของอิงอิงยังคงคุ้ยอยู่ในถุงมิติ ปากก็พึมพำอู้อี้ว่า “เครื่องรางคุ้มภัยอยู่ไหนนะ? เครื่องรางของฉันอยู่ไหน…… เห็นว่ายังเหลืออีกตั้งโหลนี่นา……”
ขาทั้งแปดของแมงมุมแปดตาต้องหลบการโจมตีด้วยไอเทมสารพัดของอิงอิง จนมันแสดงท่าแยกขาทั้งแปดท่าได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ดวงตาประกอบสีแดงคล้ำกลอกไปมาอย่างกระวนกระวาย มนุษย์น่าตายนั่นหนีไปได้ก็แล้วไป แต่ขนมชิ้นเล็กสองชิ้นกลับต้านทานได้นานขนาดนี้
มันพ่นใยแมงมุมออกมาสามเส้นอย่างหงุดหงิด
กรงเล็บของอิงอิงยังคงคุ้ยอยู่ในถุงมิติ ขณะที่ม่านคุ้มกันเริ่มปรากฏรอยร้าวแล้ว
อิงอิงคลำจนถึงก้นถุงมิติ ก่อนจะหยิบใบไม้ยับยู่ยี่ขอบม้วนออกมาก้อนหนึ่ง เธอไม่แม้แต่จะมองให้ชัดก็โยนใส่หน้าแมงมุม แล้วคว้าตัวอาช่ายขึ้นมา “หนี!”
ปากถ้ำอยู่ใกล้เข้ามาทุกที แสงสีฟ้าจากผลไม้เรืองรองยังคงอยู่
ทันทีที่พวกมันพุ่งออกจากปากถ้ำ ปีกของทั้งคู่ก็หมดแรงพร้อมกัน
ปีกของอิงอิงเอียงวูบ ร่างทั้งร่างร่วงไปทางหน้าผา อาช่ายพยายามคว้าตัวเธอไว้ แต่ตัวเองก็หมดแรงเช่นกัน นกตัวน้อยทั้งสองกอดกันร่วงจากกลางอากาศ