ทันทีที่ซูชิงหยางกดนิ้วลงเบา ๆ ไป๋เวยก็พลันแข็งค้างอยู่กับที่!
เหลือเพียงดวงตาข้างเดียวของเขา
จู่ ๆ รูม่านตาก็เริ่มสั่นไหวและหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง ควบคุมไม่ได้
โฮก——!
ไป๋เวยพลันส่งเสียงคำรามที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ออกมา ดวงตาข้างเดียวสลับดำสนิทกับแดงฉาน ราวกับปีศาจลืมตาขึ้น จ้องเขม็งมาที่ซูชิงหยาง
ตูม!
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านออกมา ประจักษ์ชัดต่อฟ้าดิน
ทั่วร่างของไป๋เวยอัดแน่นไปด้วยพลังเลือดลมอันแข็งแกร่ง ชั่วพริบตา ไอขาวก็พวยพุ่งออกมาจากร่องเกราะหนาหนัก ราวกับไอน้ำปะทุขึ้น!
เกราะพลันส่งเสียงสั่นสะเทือนหึ่ง ๆ ประหนึ่งสัตว์ยักษ์เหล็กกล้าตื่นขึ้นจากการหลับใหล!
เมื่อไป๋เวยยืดร่างขึ้นอย่างฉับพลัน แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน กลิ่นอายอำมหิตและอัปมงคลอันไร้ขอบเขตปะทุออกมา
ซูชิงหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย
ในสายตาของเขายามนี้ ขนดำประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังทะลักออกมาจากร่องเกราะหนักของไป๋เวย เพียงชั่วครู่ก็ปกคลุมทั่วร่าง
ไม่นานนัก มันก็เปลี่ยนคนผู้นั้นให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวอย่างสมบูรณ์
ขนยาวส่วนใหญ่ดำสนิทดุจหมึก มีเพียงหย่อมเล็ก ๆ บนศีรษะ ตรงตำแหน่งที่ซูชิงหยางกดนิ้วลงไป
กลับมีขนสีแดงงอกออกมาเป็นกระจุกเล็ก ๆ
แดงฉานดุจเลือดสด แผ่กลิ่นอายอัปมงคลเข้มข้น
“เป็นปรสิตหรือ?!”
“ดูไม่ค่อยเหมือน!”
“ไร้สติไปแล้ว!”
ซูชิงหยางดูไม่ประหลาดใจ เพียงพึมพำกับตนเอง
โฮก!!
เสียงคำรามสะเทือนผืนป่า ร่างของสัตว์ประหลาดที่ไป๋เวยกลายร่างเริ่มขยายใหญ่ขึ้น จากสูงแปดฉื่อกลายเป็นสามเมตรในทันที