คืนนั้น ณ ป่าลึกกลางเขาหลงเยว่ โจรป่าหลายสิบคนล้อมวงกันอยู่ พร้อมอาวุธครบมือทั้งดาบและหอก กำลังปรึกษาหารือกัน
อีกด้านหนึ่ง มีเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดของป่าไม้
ชายผู้นี้มีร่างกายกำยำสูงใหญ่ สวมชุดเกราะเหล็กหนักสีดำสนิทห่อหุ้มทั้งตัว
ราวกับอสูรเหล็กกล้าตัวหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ยังแบกดาบหนักหมื่นชั่งไว้บนหลัง ใบมีดซ่อนเร้นอยู่ในความมืดยามค่ำคืน ดุดันอย่างยิ่ง
ไม่ไกลนัก มีชายคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา เป็นชายตาสามเหลี่ยม
ครานี้เขาฉีกยิ้มประจบประแจง รีบเข้าไปหาชายชุดเกราะแล้วคำนับรายงาน
“ท่านหัวหน้าป๋าย เรื่องราวของอำเภอหลิงเยวี่ย ข้าสืบมาได้ทั้งหมดแล้ว!”
“ขอเพียงท่านนำพาพวกพ้องลงมือ ยึดเมืองได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ”
“ข้าดูก่อน”
ไป๋เวยรับสมุดบันทึกข่าวกรองที่ส่งมา พลิกอ่านอย่างละเอียด สายตาคมกริบไล่ไปทีละคำ ทีละประโยค ราวกับไม่ยอมพลาดข้อมูลอันเป็นประโยชน์ใด ๆ
ครู่ต่อมา เขาหัวเราะเย้ยอย่างดูแคลน: “หาเรื่องมาทั้งที เมืองทั้งเมืองกลับหานักสู้ฝีมือชั้นหนึ่งไม่ได้สักคน”
“ยังคิดจะเรียกชาวบ้านหนุ่ม ๆ ที่ไม่เคยฝึกวิชามารวมตัวกัน จะมาขวางพวกเราได้หรือ?”
“ช่างหาความตายใส่ตัว”
ไป๋เวยยิ้มเย็น สายตาจ้องมองอำเภอหลิงเยวี่ยที่อยู่ไกลออกไป
ผู้แข็งแกร่งที่สุดในเมือง ก็เป็นเพียงหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนระดับสอง
ดูท่าคราวนี้จะบุกปล้นทั้งเมืองได้โดยตรง ขอเพียงทำสำเร็จ ก็เพียงพอให้พวกเขาสุรุ่ยสุร่ายได้เป็นปี ๆ
“จัดการธุระได้เรียบร้อยดี” ไป๋เวยตบไหล่ชายตาสามเหลี่ยม
พละกำลังเลือดเนื้อของเขาน่ากลัวเพียงใด ต้องแค่ตบเบา ๆ ชายผู้นั้นก็เจ็บจนหน้าเบ้ แต่ก็กัดฟันแน่นไม่กล้าร้องออกมา
“รางวัลที่สัญญาไว้จะให้ตามคำพูด เจ้าบอกมา จะจัดการใครก่อนเมื่อเข้าเมือง?”
ชายตาสามเหลี่ยมได้ยินก็ดีใจ รีบเสนอความคิด: “ท่านหัวหน้า กำจัดหลินซานก่อน!”
“เขาเป็นรองหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน มีทรัพย์สินสะสมในบ้านไม่น้อย และมีชื่อเสียงสูงในเมือง”
“ขอเพียงเอาชีวิตเขาได้ เหล่านายหน่วยลาดตระเวนที่เหลือต้องแตกตื่นแน่ แล้วถือหัวเขาอวดต่อหน้าคนทั้งเมือง เมืองหลิงเยวี่ยไม่ต้องบุกหนัก ก็จะพังทลายลงเอง!”
ชายตาสามเหลี่ยมผู้นี้เคยเป็นนายหน่วยลาดตระเวนในอำเภอหลิงเยวี่ยมาก่อน เพียงแต่ครั้งหนึ่งเคยข่มเหงหญิงสาว ถูกหลินซานจับได้ ถูกทำโทษอย่างหนักแล้วส่งเข้าคุก
พอพ้นโทษก็ถูกไล่ออกจากหน่วยลาดตระเวนอย่างถาวร ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงผูกใจเจ็บแค้นหลินซาน วางแผนแก้แค้นทุกคืนวัน
โอกาสที่หามายากตั้งอยู่ตรงหน้า เขาจะต้องตัดหัวหลินซานให้ได้ เพื่อระบายความแค้นที่เก็บกดมานาน
ไป๋เวยชำเลืองมองเขาด้วยหางตา แล้วพยักหน้าเบา ๆ: “ได้ ตามที่เจ้าว่า”
“อีกอย่าง…อีกอย่าง…” ชายตาสามเหลี่ยมตาเป็นประกาย ใบหน้าโลภมาก กล่าวต่อ: “อีกอย่างท่านหัวหน้า ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ หญิงสาวสองคนของตระกูลหลิน…”
“อือๆ” ไป๋เวยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูด: “วางใจเถอะ ไม่มีทางขาดของเจ้า รอได้เลย”
ยังไม่ทันพูดจบ —
กรอบ!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดวงตาของไป๋เวยหดเกร็งทันที
เขารู้สึกเพียงมีลมกระโชกมหาศาลระเบิดอยู่ข้างหู ถัดมา หัวของชายตาสามเหลี่ยมก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ
เลือดสีแดงและสมองสีขาวปนกับเศษกระดูกกระจายไปไกลหลายจั้ง ดินดำชุ่มโชกไปด้วยเลือดที่ไหลนองทันที
โจรป่าทั้งหมดเงียบกริบ
ไป๋เวยไม่แม้แต่จะมองศพตรงหน้า เกราะทั้งร่างตึงแน่น ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปทางต้นทางในป่า
“ใครซ่อนอยู่มุมมืด? ออกมา!” เขาตะโกนเสียงเข้ม
เหล่าโจรได้ยินก็รีบหลบซ่อนตามต้นไม้ มีบางคนถึงกับยกหน้าไม้ขึ้น เล็งลูกธนูไปทางต้นทาง เตรียมพร้อมยิง
โจรกลุ่มนี้เคลื่อนไหวเป็นระเบียบ คล่องแคล่ว มีวินัยมากกว่าพวกโจรป่าธรรมดา น่าจะเป็นทหารเก่าที่แตกทัพมาจากสนามรบ กลายเป็นกองกำลังส่วนตัวที่ดุดัน
บนภูเขา มีเงาร่างปรากฏขึ้นแต่ไกล
ดั่งมังกรเหยียบย่ำลงบนพื้น ก้าวทีละก้าวผ่านหมู่ไม้ตรงมาหาพวกเขา
เพียงคนเดียว แต่ทั้งภูเขาดูเหมือนสั่นไหวอย่างแผ่วเบา นกในป่า สัตว์ป่า แมลงและใบหญ้าต่างเงียบงัน ราวกับไม่กล้าสูดหายใจ
ทั่วทั้งฟ้าดินเหลือเพียงความเงียบ ดั่งตกสู่ยมโลกอันไร้ที่สิ้นสุด
เหล่าโจรต่างตื่นตระหนก ความหนาวเย็นในใจพลุ่งพล่าน มือที่ถือหน้าไม้สั่นเทาโดยไม่รู้สึกตัว แต่ก็ยังเล็งไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจ
“ผู้มาเยือนเป็นใคร?”
ไป๋เวยเอ่ยช้า ๆ เสียงดังก้องราวฟ้าร้องไปทั่วป่า
“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้…”
“วันนี้มาเพียงส่งพวกเจ้าขึ้นสังเวย ขอร้องให้ไว้ชีวิตก็ไม่ต้อง พวกเจ้าจะลองขัดขืนหรือหนีก็ได้…”
ซูชิงหยางพูดอย่างไม่แยแส เดินเข้าใกล้เหล่าโจรทีละก้าว
ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลง ดั่งเสียงกลองยามเช้าดังก้อง สร้างอานุภาพน่าสะพรึง ส่งเสียงกัมปนาท กระแทกลงในใจผู้คน
พลังมหาศาลที่มองไม่เห็นแผ่ปกคลุมทั่วทุกแห่ง
ราวกับมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นบีบหัวใจทุกคน ความหวาดกลัวระทมทุกข์แผ่ซ่านไปทั่วทุกผืนผิว
อานุภาพบีบคั้น!
ใช้แรงกดข่ม!
ความกดดันชวนให้หวาดกลัว แม้กระทั่งรูม่านตาของไป๋เวยก็หดเล็กลงเล็กน้อย เขาเอ่ยเสียงต่ำ: “ขั้นกำเนิด…”
เปรี้ยง!
ไป๋เวยไม่กล้าให้อีกฝ่ายรั้งพลังต่อไป พลังเลือดอันเข้มข้นรอบกายระเบิดออกมา ในฐานะนักยุทธ์หลอมภายในที่ถึงขั้นภายหลัง ร่างกายก็ไม่ธรรมดา
วินาทีถัดมา
เขาคว้าดาบหนักที่อยู่ด้านหลังแล้วชักออกมาอย่างรวดเร็ว ในชั่วขณะนี้ พลังภายในอันน่าสะพรึงกลัวรวมตัวกัน กลายเป็นแรงไร้รูป
พลังนั้นบิดเบี้ยวพันรอบดาบใหญ่ กระจายเป็นร่างแหอันหนาแน่น สั่นสะเทือนดาบเล่มนั้น ลาง ๆ มีเสียงคำรามของมังกรกับเสือดังก้องต่ำ
พลังทำลายสวรรค์ ขั้นภายหลังขั้นสูงสุด!
ในใต้หล้า วิชายุทธ์หลอมภายในเมื่อถึงขั้นภายหลัง พลังภายในก็สามารถปลดปล่อยออกมาได้ รุกก็ทำลายเขา รับก็ป้องกันกาย
พลังทำลายสวรรค์คือการฝึกพลังภายในจนถึงขีดสุดอันประณีต แยกออกเป็นเส้นพลังเล็ก ๆ นับพันสาย
เมื่อพลังนี้เคลื่อน ก็สามารถแผ่ไปบนอาวุธและชุดเกราะได้
ทำให้แข็งแกร่งไม่แตกสลาย พลังเพิ่มขึ้นมหาศาล แค่สะบัดก็ฉีกเหล็กกล้า ทลายหินผาได้
ไป๋เวยปล่อยพลังหมุนเวียนทั่วร่าง ทุกอิริยาบถล้วนมีพลังมหาศาลสั่นสะเทือน ดั่งมังกรคำราม เสือคำราม ทำลายทุกสิ่ง
ก้าวหนึ่งลงไป แผ่นดินก็กัมปนาท
ไป๋เวยลากดาบหนัก ก้าวข้ามร้อยเมตรในก้าวเดียว ฟาดฟันใส่ซูชิงหยางอย่างดุดัน
อานุภาพน่าสะพรึงจนกระแสลมโดยรอบจมดิ่งดั่งหุบเหวลึกพันจั้ง คำรามราวมังกรเสือแผ่ปกคลุมสี่ทิศ พุ่งตรงมาข้างหน้า
แต่!
ซูชิงหยางไม่หลบไม่เลี่ยง เพียงกำหมัดแน่น แล้วชกออกไปหนึ่งหมัด
ไป๋เวยเห็นเช่นนั้น ขมวดคิ้วแน่น แต่ในใจกลับเกิดความดีใจอย่างรุนแรง
แม้อีกฝ่ายจะเป็นนักยุทธ์ขั้นกำเนิด ก็ยังเป็นเพียงกายเนื้อมนุษย์ธรรมดา
เขาสวมเกราะเหล็กหนักหมื่นชั่งที่ไม่มีวันแตก เกราะนี้แม้แต่ปืนใหญ่ศักดิ์สิทธิ์ในสนามรบก็ยากจะทำลายได้ และยังมีดาบหนักที่ชุ่มไปด้วยพลังทำลายสวรรค์นี้ ทั้งรุกทั้งรับ
นักยุทธ์ขั้นกำเนิดเขาก็มีฐานะพอจะสู้ได้
คนผู้นี้คิดจะใช้หมัดเปล่า ๆ ของเนื้อหนัง มาสู้ดาบที่เขาทุ่มเทพลังเต็มที่…
ช่างหาความตายใส่ตัวจริง ๆ
“ขั้นกำเนิดแล้วอย่างไร! ขั้นภายหลังที่ดีไม่จำเป็นต้องแพ้ขั้นกำเนิด!”