หลังอาหาร เหอซื่ออวี่ถูกเซียวหลินซิงลากไปที่เรือนของเขาเพื่อชมของสะสมล้ำค่า อยู่ที่นั่นนานถึงหนึ่งชั่วยามจึงหลุดออกมาได้
“คุณหนูใหญ่ของพวกเจ้าอยู่ที่ใด” เหอซื่ออวี่เรียกบ่าวคนหนึ่งไว้ ถามถึงที่อยู่ของเซียวซือเยวี่ยน
“คุณหนูใหญ่น่าจะอยู่ที่เรือนของนายท่านขอรับ” บ่าวตอบ “เมื่อครู่นายท่านส่งคนไปเรียกนางไปแล้ว”
“รบกวนเจ้านำข้าไปที่เรือนของนายท่านพวกเจ้าหน่อย ดึกมากแล้ว ข้ากับคุณหนูใหญ่ต้องกลับจวนกั๋วกง” เหอซื่ออวี่กล่าวอย่างสุภาพอ่อนโยน
“เชิญคุณชายเหอทางนี้ขอรับ”
บ่าวพาเหอซื่ออวี่มาถึงหน้าเรือนห้องหนังสือของไท่ฟู่เซียว เหอซื่ออวี่ให้เงินรางวัลเขา พอหันกลับก็เห็นเซียวซือเยวี่ยนกับฉีซูเหยียนเดินออกมาจากห้องหนังสือด้วยกัน ฉีซูเหยียนเหยียบถูกก้อนกรวดจนตัวเอียง เซียวซือเยวี่ยนขยับตัวรวดเร็วคว้าเขาไว้ได้
ฉีซูเหยียนซบเข้าไปในอ้อมแขนเซียวซือเยวี่ยน โอบเอวนางไว้ ชั่วพริบตาเดียวก็ถอยออกราวกับถูกไฟช็อต ท่าทางประหม่าไปหมด
“ขะ...ขออภัยขอรับฮูหยิน ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ”
ฉีซูเหยียนก้มตัวคารวะ ขอขมาอย่างตื่นตระหนก ท่าทางเหมือนถูกทำให้ตกใจสุดขีด
ฮ่า! เซียวซือเยวี่ยนหัวเราะเบา ๆ มองฉีซูเหยียนที่เหมือนกระต่ายน้อยตื่นตกใจตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ข้าน่ากลัวขนาดนั้นเชียวหรือ”
“มิใช่ขอรับ เป็นข้าน้อยเสียมารยาทเอง ล่วงเกินฮูหยิน” ฉีซูเหยียนหน้าแดงก่ำ
“เจ้าหนอนตำราผู้นี้ช่างน่าขันนัก ข้าเพียงแต่ประคองเจ้าไว้เท่านั้น เจ้ากลับประหม่าถึงเพียงนี้ ขี้อายง่ายเช่นนี้ ถึงเวลาแต่งงานจะทำเช่นไร”