จื่อซูเอ่ยจากนอกรถม้าว่า “ฮูหยิน ข้างหน้าถึงแล้วเจ้าค่ะ”
เซียวซือเยวี่ยนผลักเหอซื่ออวี่ออกไป ถลึงตาใส่เขา แล้วเรียบเรียงปิ่นทองคำและอาภรณ์ที่ยับยู่ยี่ของนาง
เหอซื่ออวี่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับลิปสติกของนางที่เลอะเล็กน้อย จากนั้นโน้มตัวลงจูบอีกครั้ง “หอมหวานยิ่งนัก”
รถม้าหยุดนิ่ง
เหอซื่ออวี่จัดเสื้อคลุมของตนให้เรียบร้อยตามลำดับ ลงจากรถม้าก่อน แล้วจึงยื่นมือไปรับเซียวซือเยวี่ยน
เซียวซือเยวี่ยนประคองแขนของเขา ค่อย ๆ ก้าวลงจากรถม้า
มีชายคนหนึ่งขี่ม้าตรงมา รีบรั้งบังเหียนม้าอย่างเร่งรีบ สายตาจ้องมองเซียวซือเยวี่ยนที่ก้าวลงจากรถม้าพร้อมกับประคองแขนของเหอซื่ออวี่ แล้วสายตานั้นก็ทอดลงบนร่างของทั้งสองคน
“ท่านสามี เพิ่งกลับมาหรือเจ้าคะ?” เซียวซือเยวี่ยนเห็นเหออี้จือก็เอ่ยทักทายอย่างสง่างาม
“อืม พวกเจ้าก็เพิ่งกลับมาเช่นกัน?” เหออี้จือลงจากหลังม้า โยนบังเหียนให้บ่าวรับใช้ แล้วเดินก้าวยาว ๆ ตรงมาหาเซียวซือเยวี่ยน
ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นในใจของเหอซื่ออวี่
เขากลับมาทำไมเล่า?
เป็นถึงท่านกั๋วกงผู้สูงศักดิ์ ราชกิจไม่ยุ่งหรืออย่างไร? ตั้งแต่ปกติก็กินอยู่หลับนอนอยู่ในห้องหนังสืออยู่แล้ว จะอยู่ที่จวนขุนนางเสียตรง ๆ เลยไม่ได้หรือ?
เซียวซือเยวี่ยนกับเหออี้จือเดินเคียงคู่กันเข้าประตูใหญ่จวนกั๋วกง เหอซื่ออวี่ตามหลังพวกเขาไป จนกระทั่งเซียวซือเยวี่ยนกับเหออี้จือเข้าไปในเรือนหลิงเซวียน เขาจึงไฝ่ดูเงาร่างของทั้งคู่ที่หายลับไปจากปากประตูเรือน แล้วจึงกลับไปยังเรือนอวี้จู๋ของตนอย่างหงุดหงิด
จื่อซูกับจื่อหลิงสบตากัน ดวงตาทั้งคู่ฉายแววเวทนา