หลังจากนางหวังชื่อจากไป เหอจือหานก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วตะโกนออกไปข้างนอกว่า "เหอเฟิง"
บ่าวรับใช้เหอเฟิงเดินเข้ามา ถามด้วยท่าทางเป็นความลับว่า "นายท่าน เป็นอย่างไรบ้าง ฮูหยินผู้เฒ่าตกลงเปลี่ยนลำดับแล้วใช่หรือไม่"
เหอจือหานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้าที่งดงามเกินบรรยายเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "ท่านแม่รักข้าที่สุด ไหนเลยจะไม่ตกลง"
"นายท่าน ข้าน้อยบอกไว้แล้วว่า ด้วยตำแหน่งของท่านในใจฮูหยินผู้เฒ่า ตราบใดที่ท่านไม่ยอมออกจากจวนกั๋วกง นางย่อมไม่มีทางทำใจปล่อยท่านไปได้ หากท่านงอนแล้วไม่ยอมกลับมา กลับปล่อยให้คนจนๆ นั้นยึดตำแหน่งของท่านไป สิ่งที่ท่านมีก็จะหมดสิ้น"
"เขาเป็นลูกแท้ๆ ท่านแม่แม้จะรักข้าเพียงใด ก็ไม่ถึงกับจะละทิ้งลูกแท้ๆ ของนางเพื่อข้า อย่างไรเสีย ในจวนกั๋วกงแห่งนี้ ข้าต่างหากที่เป็นคุณชายรอง เขาทำได้เพียงเป็นลำดับที่สามเท่านั้น" เหอจือหานกล่าว "เจ้าไปสืบดูหน่อย ว่าท่านแม่ไปหาพี่ใหญ่หรือไม่"
นางหวังชื่อจากห้องเหอจือหานออกมา ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเช่นนี้ไม่ได้ ยามที่ยังไม่ทันได้จารึกชื่อลงในทะเบียนตระกูล ควรจะเปลี่ยนลำดับของทั้งคู่เสีย บัดนี้หานเอ๋อร์ยอมถอยไปก้าวหนึ่งแล้ว นางในฐานะมารดาก็ต้องแสดงท่าทีบ้าง ให้เขารู้ว่าฐานะของเขาในครอบครัวนี้ไม่เปลี่ยนแปลง
นางหวังชื่อนำบ่าวไพร่เดินไปยังห้องหนังสือของเหออี้จือ
"ฮูหยินผู้เฒ่า" บ่าวรับใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเห็นนางหวังชื่อเข้า ก็รีบทำความเคารพ "ฮูหยินผู้เฒ่าโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะเข้าไปแจ้ง"