เหอจือหานนั่งเหยียดขาสบายๆ หยิบขนมมากินท่าทางเรื่อยเปื่อย
พอเห็นเหอเฟิงเดินเข้ามา ก็เอ่ยถามขึ้นว่า "เป็นอย่างไรบ้าง พี่ใหญ่ของข้าตกลงหรือไม่?"
เหอเฟิงสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "นายท่าน ที่จริงแล้วอันดับสองกับอันดับสามก็ไม่ได้ต่างกันสักเท่าไร อย่างไรเสียก็เป็นบุตรชายของจวนกั๋วกงเหมือนกัน"
รอยยิ้มบนใบหน้าเหอจือหานหายไป สายตาคมกริบจ้องไปที่เหอเฟิง "พี่ใหญ่ของข้าไม่ยินยอมงั้นหรือ?"
"ข้าน้อยไปสืบถามจากพี่น้องที่รับใช้อยู่ในเรือนของท่านกั๋วกงมา พี่น้องคนนั้นบอกว่าท่านกั๋วกงไม่ยินยอมให้แก้ไข ท่านกั๋วกงยังบอกกับฮูหยินผู้เฒ่าอีกว่าหากนายท่านยังก่อเรื่องวุ่นวายไม่เลิก ก็จะนำความจริงออกมาเปิดเผย ให้ทุกคนได้รู้ว่านายท่านเป็นเพียงบุตรบุญธรรม บุตรชายแท้ๆ ลำดับรองที่แท้จริงคือเหอซื่ออวี่ พี่น้องคนนั้นยังบอกข้าน้อยอีกเรื่องหนึ่ง ว่าเดิมทีท่านกั๋วกงตั้งใจจะให้นายท่านคงสถานะเดิมไว้ และให้เหอซื่ออวี่เป็นคุณชายสาม แต่เพราะวาจาประโยคเดียวของฮูหยินกั๋วกง จึงทำให้สถานการณ์พลิกผัน ฮูหยินกั๋วกงกล่าวว่าลูกแท้ๆ ไปอยู่หลังลูกบุญธรรม เช่นนี้มีแต่จะทำให้ลูกแท้ๆ ใจเย็นชาลง"
"ช่างเป็นพี่สะใภ้ที่ดีของเหอซื่ออวี่เสียจริง!" เหอจือหานเอ่ยอย่างเดือดดาล "นางเห็นว่าประจบเอาใจข้าแล้วไม่ได้ผล ก็เลยเปลี่ยนคนใหม่เสียเลย เหอซื่ออวี่เพิ่งกลับเข้าจวน ยังต้องการผู้ที่คอยหนุนหลัง นางก็เลยเลือกที่จะร่วมมือกับเขา ก่อนหน้านี้แสดงตัวว่าเป็นคนมีคุณธรรมเพียงใด บัดนี้สุดท้ายก็เผยธาตุแท้ออกมาจนได้"
"นายท่าน โปรดอภัยที่ข้าน้อยพูดตรงๆ นางก็คือพี่สะใภ้ใหญ่ของท่าน เป็นฮูหยินแห่งจวนกั๋วกง ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่ นางก็คือนายหญิงของจวนกั๋วกง สู้สร้างสัมพันธ์อันดีกับนางไว้ดีกว่า หากท่านเต็มใจที่จะเข้าใกล้ชิดกับนางเอง นางก็คงไม่หันไปทุ่มเดิมพันกับเหอซื่ออวี่เป็นแน่"