เซียวซือเยวี่ยนกำลังหลับสบาย ถูกจื่อซูปลุกให้ตื่น
นางคลี่ยามึนงงเอ่ยออดอ้อน "จื่อซูเอ๋ย ให้ข้านอนอีกสักครู่เถิด เมื่อคืนดื่มมากไปหน่อย บัดนี้ยังไม่มีเรี่ยวแรงเลย"
"ฮูหยิน ท่านกั๋วกงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" จื่อซูเตือน
เซียวซือเยวี่ยนมองไปที่บุรุษซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม เขากำลังยกถ้วยชาจิบอยู่ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของนาง และไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้
"วันนี้ท่านกั๋วกงไม่ต้องไปสำนักราชการหรือเพคะ?" เซียวซือเยวี่ยนลุกขึ้นนั่ง เสื้อคลุมบางเบาร่นหลุดลงเผยให้เห็นบ่าอันงดงามยั่วยวน
เหออี้จือเงยหน้าขึ้นมาพอดี เมื่อเห็นทิวทัศน์งดงามตรงหน้า ใจก็พลันเต้นผิดจังหวะ สายตาจึงเบนไปทางอื่น
"วันหยุดราชการ ประกอบกับวันนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำ พวกเราต้องไปกินอาหารเช้าที่เรือนท่านแม่ ข้าส่งจิ้นหยวนเสร็จแล้วก็จะมารับเจ้าไปด้วยกัน"
เซียวซือเยวี่ยนเอ่ยรับเบา ๆ แล้วหันไปทางจื่อซู "น้ำยาทาเล็บที่ข้าพูดเมื่อวานเล่า?"
"ฮูหยิน เอาเดี๋ยวนี้เลยหรือเจ้าคะ?" จื่อซูเหลือบมองเหออี้จือ "ท่านกั๋วกงยังรออยู่เลยนะเจ้าคะ!"
"ยามนี้ยังเช้าอยู่ ไม่ต้องรีบร้อนดอก หากท่านกั๋วกงไม่อยากรอก็ไปก่อนได้" เซียวซือเยวี่ยนว่า พลางยกเท้าขึ้น "เร็วเข้า ข้าอยากเห็นผลแล้ว"
จื่อซูหยิบกล่องน้ำยาทาเล็บมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเท้านาง ทาเล็บที่นิ้วเท้าให้
เหออี้จือฟังนายกับบ่าวพูดกันปริศนาอยู่ตรงนั้น ไม่เข้าใจว่าพูดถึงสิ่งใด จนกระทั่งจื่อซูลงมือทาเล็บที่นิ้วเท้าให้เซียวซือเยวี่ยน เขาจึงได้รู้ความ
เท้านั่นขาวเนียนดุจหยก แฝงด้วยความระเรื่อดังกลีบท้อ เมื่อทาด้วยน้ำยาสีสดใสยิ่งทำให้เท้าทั้งสองข้างดูขาวผ่องเล็กงดงามเป็นพิเศษ