เซียวซือเยวี่ยนตักน้ำแกงแก้เมาหนึ่งช้อน ส่งป้อนถึงปากเหอซื่ออวี่ "อ้า อ้าปากดื่มสิ"
เหอซื่ออวี่ใบหน้าหล่อเหลาแดงเรื่อ ดวงตาคลอด้วยไอหมอก เหม่อลอยแต่กลับมีประกายวาววับ มองแล้วชวนให้คนรู้สึกอยากขย้ำยำยี
เขาอ้าปากดื่มตามคำพูด อมช้อนไว้ จ้องไปทางเซียวซือเยวี่ยนแล้วขมวดคิ้ว "ขม"
เซียวซือเยวี่ยนลูบผมของเขา "น้ำแกงแก้เมารสชาติก็เป็นเช่นนี้ อดทนหน่อยนะ"
"อื้ม ข้าน้อยเชื่อฟังพี่สะใภ้" เหอซื่ออวี่ขมวดคิ้ว ดื่มน้ำแกงแก้เมาที่เซียวซือเยวี่ยนป้อนให้
ชามแกงหมดเกลี้ยง เซียวซือเยวี่ยนวางชามลงบนเคาน์เตอร์ข้าง ๆ แล้วพูดกับเหอซื่ออวี่ "เอาล่ะ นอนเถิด"
เหอซื่ออวี่ดึงมือของนางไว้ วางลงบนใบหน้าตน "พี่หญิง ใบหน้าข้าน้อยร้อนมาก ไข้ขึ้นหรือไม่"
จากคำว่า"พี่สะใภ้"เปลี่ยนเป็น"พี่หญิง" น้ำเสียงทั้งออดอ้อนทั้งเย้ายวน คนทั่วไปคิดเพียงว่าเป็น"น้องชาย"ที่กำลังงอนง้อ แต่มีเพียงนางที่เข้าใจความหมายแห่งการยั่วยวนนั้น
ไม่ดีเอาเสียเลย ชาเขียวคนนี้ระดับสูงส่ง ยากจะต้านทานไหว
พูดจบ เขาชายตามองด้วยดวงตาอันบริสุทธิ์ สายตาเต็มไปด้วยความพึ่งพิง จ้องมองนางราวกับนางคือทุกสิ่งของเขา ไม่ว่านางจะพูดอะไรเขาก็จะเชื่อ
"เจ้าเมาเหล้า ไม่ได้เป็นไข้ ขอเพียงนอนหลับให้ดี พรุ่งนี้ก็หายเอง" เซียวซือเยวี่ยนพยายามดึงนิ้วของตนกลับ "อย่าซุกซน ข้าไปหยิบผ้าเปียกมาให้ เจ้าเช็ดตัวก็จะไม่ร้อนนัก"
นางแสดงสีหน้าวิตกกังวลและตระหนกออกมาพอเหมาะพอควร