"พี่สะใภ้..."
เหอซื่ออวี่มาถึงแล้ว เรียกขานนางเซียวซือเยวี่ยน
เซียวซือเยวี่ยนชะงักไป จับข้อมือของเหอจือหานไว้ แล้วหันหลังให้เหอซื่ออวี่กล่าวว่า "ข้ามีธุระกับจือหานเล็กน้อย เจ้ายังต้องไปทำการเรียนมิใช่หรือ? รีบไปเถิด เรื่องใดค่อยว่ากันวันหลัง"
สายตาของเหอซื่ออวี่หยุดอยู่ที่มือของเซียวซือเยวี่ยนที่จับข้อมือเหอจือหานไว้
ช่างน่าหงุดหงิดยิ่งนัก!
เหตุใดพี่สะใภ้จึงต้องแตะต้องเขาเล่า?
พี่สะใภ้ควรห่างไกลจากชายอื่น แล้วอยู่กับเขาเพียงลำพัง
ไม่ว่าเหออี้จือหรือเหอจือหาน ล้วนนำความทุกข์และความอัปยศมาให้นางมากมาย เหตุใดพี่สะใภ้จึงจำแต่เรื่องดี ลืมเรื่องร้าย ปฏิบัติดีกับคนเลวเช่นนั้น?
"พี่สะใภ้..." เหอซื่ออวี่ขวางหน้าเซียวซือเยวี่ยน ดวงตากลมโตราวกับลูกสุนัขเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความอัดอั้น "ข้ามิได้ตั้งใจทำให้ท่านโกรธจริง ๆ ขออย่าเพิกเฉยต่อข้าเลยได้หรือไม่?"
เหอจือหาน: "..."
ช่างน่าขยะแขยง!
อย่างน้อยก็เป็นบุรุษ เหตุใดจึงทำหน้าตาเลวทรามเช่นนั้น ราวกับสุนัขที่กระดิกหางอ้อนวอนขอความเมตตา?
สายตาเขาเปล่งประกาย มองเซียวซือเยวี่ยนแล้วมองเหอซื่ออวี่ เอ่ยเร่งว่า "มิใช่หรือว่านางมีธุระกับข้า? ไปกันเถิด"
เขากลับจับข้อมือเซียวซือเยวี่ยน แล้วลากนางเข้าไปในเรือนหลิงเซวียน
เซียวซือเยวี่ยนหันไปบอกเหอซื่ออวี่ว่า "เจ้ากลับไปทำการเรียนก่อนเถิด ข้ามิได้โกรธ เจ้าก็อย่าเก็บมาใส่ใจเลย"