เหอจือหานถือน้ำแกงแก้เมาเดินเข้ามา มองเซียวซือเยวี่ยนที่พิงอยู่บนเตียงนุ่ม ฝืนใจนั่งลง ตักน้ำแกงหนึ่งช้อนป้อนถึงริมฝีปากของนาง
เซียวซือเยวี่ยนไม่ยอมอ้าปาก น้ำแกงแก้เมาที่เหอจือหานป้อนจึงไหลตามมุมปากของนางรินลงมา จากลำคอไหลเข้าไปในอกเสื้อ
"อุ๊ย!"
เหอจือหานรีบใช้ชายแขนเสื้อเช็ดมุมปากของนาง แล้วเช็ดที่ลำคอของนางอีก เมื่อเช็ดมาถึงผิวใต้ลำคอของนางก็ถูกเหอซื่ออวี่ดึงออกไป
เหอซื่ออวี่เดินไปที่หัวเตียงของเซียวซือเยวี่ยน ประคองนางขึ้นมาอย่างอ่อนโยน แล้วนั่งลง ให้เซียวซือเยวี่ยนพิงตัวเขา แล้วจึงหันไปมองเหอจือหาน
"ป้อนตอนนี้เถิด! เมื่อครู่ท่านป้อนแบบนั้น พี่สะใภ้จะสำลักเอาได้"
เหอจือหานหน้าร้อนผ่าวเป็นสีแดง ก่อนอื่นไม่รีบป้อนน้ำแกงแก้เมา แต่หยิบผ้าห่มข้างๆ มาคลุมตัวเซียวซือเยวี่ยน ปกปิดรูปร่างอันเย้ายวนของนางไว้
แม้นางจะสวมเพียงชุดชั้นในและกางเกงชั้นใน ไม่ได้เผยผิวเนื้อแม้แต่น้อย แต่รูปร่างที่เย้ายวนอ้อนแอ้นก็ยังถูกร่างเส้นสายให้เห็นเด่นชัด ดั่งลูกท้อสุกงอม
เซียวซือเยวี่ยนพิงตัวเหอซื่ออวี่ แขนของเหอซื่ออวี่โอบรอบไหล่ของนาง ประคองร่างของนางให้มั่น
นางส่งเสียงครางแผ่วเบา พลิกข้างตัว พิงอกของเขา แขนวางพาดบนอกของเขา
เหอจือหานเห็นท่าทางของคนทั้งสองเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เหอซื่ออวี่เงยหน้ามองเขา: "ยังไม่รีบป้อนอีก?"
เหอจือหานจ้องเขา: "ต้องให้เจ้าคอยเตือนหรือ ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? แต่ว่าเจ้าทำแบบนี้... พี่สะใภ้จะพิงได้สบายหรือ?"