หวังชื่อเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอฟังหมอเล่าอาการของเหอซื่ออวี่จบก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“เหอจินทำอะไรลงไป? ต่อให้ไม่รู้จักเจ้า ก็ไม่ควรลงไม้ลงมือมั่วซั่ว! นับว่าเป็นคนโง่เง่าจริงๆ สายตาก็ไม่มีสักนิด”
เหอซื่ออวี่ไม่ได้เล่าเรื่องที่เหอจินลวนลามสาวใช้ให้หวังชื่อฟัง หวังชื่อจึงคิดเพียงว่าเหอจินไม่รู้จักเขาเลยลงไม้ลงมือเท่านั้น
“เซียวชื่อ เจ้าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ ซื่ออวี่เพิ่งกลับมาถึงบ้านยังไม่คุ้นเคย เจ้าก็เป็นแม่เรือนหลักของบ้าน ในยามปกติเจ้าต้องดูแลเขามากหน่อย” หวังชื่อหันไปกล่าวกับเซียวซือเยวี่ยนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล
“ท่านแม่วางใจได้ การดูแลท่านลุงรองเป็นหน้าที่ของข้าผู้เป็นพี่สะใภ้ใหญ่อยู่แล้ว”
สาวใช้ใหญ่ของหวังชื่อรีบสาวเท้าเข้ามา กระซิบข้างหูหวังชื่ออยู่สองสามประโยค
หวังชื่อได้ฟังสีหน้าเปลี่ยนไปมาก กล่าวกับเหอซื่ออวี่ว่า “เจ้าจงพักฟื้นให้ดี หากไม่สบายก็บอกพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้า แม่มีธุระต้องไปก่อน”
“ขอรับ ขอบคุณที่ห่วงใย ข้าจะพักฟื้นให้ดี” คำว่า ‘แม่’ นั้นท้ายที่สุดก็ไม่อาจเอ่ยออกไปได้
หวังชื่อผิดหวังอยู่บ้าง แต่ยามนี้ก็ไม่มีเวลามาสนใจเขาแล้ว นางรีบสาวเท้าออกจากที่นี่ไปอย่างเร่งด่วน
จื่อซูลดเสียงลงกล่าวว่า “ฮูหยิน ดูเหมือนจะเป็นคุณชายรอง... เปล่า บัดนี้ต้องเรียกว่าสามหน่อแล้ว ข้าได้ยินป้าหยวนหยางเอ่ยถึงสามหน่อ ฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้อนจากไปเช่นนี้คงเกี่ยวกับสามหน่อ ทางสามหน่อเกรงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ฮูหยินคิดจะไปดูสักหน่อยหรือไม่?”
“ปากมาก” เซียวซือเยวี่ยนต่อว่า “ปกติข้าสอนพวกเจ้าให้ไร้กฎระเบียบเช่นนี้หรือ?”
“บ่าวพลาดไปแล้ว บ่าวทราบผิดแล้ว” จื่อซูก้มหน้าลง
เซียวซือเยวี่ยนเดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างเตียง กล่าวกับเหอซื่ออวี่ว่า “เจ้าอย่าคิดมากไปเลย คุณชายสามถูกตามใจมามาก เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาย่อมรับความจริงไม่ได้ ง่ายที่จะทำสิ่งที่หุนหันพลันแล่น ท่านแม่ไปดูเขาก็เพราะไม่ต้องการให้เขาทำผิดพลาด ท่านแม่ยังห่วงเจ้ามาก เห็นหรือไม่เมื่อครู่ท่านไม่วางใจขนาดไหน กำชับให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี ข้าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้า เจ้ามีเรื่องอะไรก็บอกข้าได้ทั้งนั้น”