เหอซื่ออวี่ถูกบ่าวสองคนรวบแขนไว้ด้านหลัง ถูกกดให้คุกเข่าลงกับพื้นอย่างน่าอับอาย
เบื้องหน้ามีเด็กหนุ่มอ้วนท้วนคนหนึ่งยืนอยู่ แต่งกายด้วยอาภรณ์หรูหรา มองเหอซื่ออวี่ด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความเหยียดหยาม
"ที่ไหนกัน ไอ้คนจนกระจอก กล้ามาขัดขวางเรื่องของข้า?" เด็กหนุ่มถีบเข้าที่อกของเหอซื่ออวี่ ก่อนใบหน้าจะบิดเบี้ยวอย่างน่าเกรงขาม
"หยุดเดี๋ยวนั้น!" เซียวซือเยวี่ยนตวาดขึ้นอย่างเฉียบขาด
แต่ก็สายเกินไป เพียงพริบตาเดียวฝีเท้าของเด็กหนุ่มก็พุ่งออกไปแล้ว เกิดเสียงดังปัง เหอซื่ออวี่เจ็บปวดจนขดตัวแน่นอยู่กับพื้น
"พี่สะใภ้" เหอจิน บุตรชายแท้ ๆ ของเรือนรอง เห็นเซียวซือเยวี่ยนปรากฏตัว ดวงตาก็วูบไหว ความดุร้ายบนใบหน้าหายไป กลับกลายเป็นรอยยิ้มจอมปลอมขึ้นมาทันที "ไม่รู้ว่าคนจนกระจอกผู้นี้มาจากไหน ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นในจวน ข้าเห็นท่าทางเขาพิรุธ เลยช่วยท่านสั่งสอนให้"
เซียวซือเยวี่ยนคว้าแขนเหอซื่ออวี่ไว้ มองเขาด้วยความกังวล "เจ็บตรงไหนหรือไม่ รีบไปเชิญแพทย์เถิด"
"พี่สะใภ้ คนผู้นี้เป็นญาติของท่านหรือ?" เหอจินเห็นท่าทางของเซียวซือเยวี่ยนเช่นนั้น ดวงตาก็วูบไหวอีกครั้ง
เขาคิดว่าชายผู้นี้ดูหน้าแปลกตา ไม่เคยเห็นมาก่อน และดูจากท่าทางก็รู้ว่าไม่ใช่บุตรหลานขุนนาง จึงนึกว่าเป็นคนห้องบัญชีคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามา ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินบ่าวในจวนพูดกันว่าคนห้องบัญชีคนใหม่รูปงาม สาวใช้ในจวนหลายคนต่างเอาอกเอาใจเขา ซึ่งก็ตรงกับใบหน้าของผู้นี้พอดี
"นี่คือบุตรชายคนที่สองของจวนกั๋วกงของเรา เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า"
"เป็นไปได้อย่างไร คุณชายรองของจวนกั๋วกงคือเหอจือหาน คนนี้มาจากไหนกัน ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องคนที่สองได้เล่า?" เหอจินแย้งขึ้นทันที