เซียวซือเยวี่ยนตัวเบาราวนางแอ่น เริงระเหินอยู่บนหลังคาเรือน กลับมายังห้องข้างของตนอย่างไม่มีใครล่วงรู้
นี่เป็นครั้งแรกที่นางลองใช้วิชาเบาจี้นกนางแอ่นเหนือน้ำ สนุกยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก ไม่น่าแปลกใจที่ใครต่อใครชอบเป็นโจรผู้ร้ายกลางห้วงน้ำ น่าตื่นเต้นจริง ๆ
วันนี้แขกเหรื่อมากมาย บ่าวไพร่ในจวนเท่าที่จะเรียกใช้ได้ก็ถูกใช้จนหมด หนำซ้ำยังมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปทั่วทุกหนแห่ง นางไม่อยากให้ใครเห็นสภาพเช่นนี้ จึงจำต้องใช้วิชาเอาจริง
นางเดินไปหลังฉากกั้น บิดผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อตัว เมื่อเช็ดคราบน้ำที่ทำให้ไม่สบายกายจนแห้งสนิทแล้ว จึงเริ่มเช็ดผม
[ระบบ ช่วยเป่าผมให้ข้าที]
ระบบแมวขาวบินออกมา หลับตากวักกรงเล็บสองสามที เป่าผมของนางให้แห้งในพริบตา จากนั้นก็รีบร้อนพุ่งกลับเข้าไปในร่างนางทันที
เซียวซือเยวี่ยนถูกมันทำให้ขำ เอ่ยหยอกเย้าโดยตั้งใจว่า “เจ้าเป็นแค่ระบบ มาอายอะไรกัน? ข้ายืนอยู่ตรงนี้อย่างเปิดเผย เจ้ายังไม่กล้ามองอีกหรือ?”
“ข้ายังเป็นเด็กอยู่เลย เจ้าอย่ามารังแกกันสิ” แมวขาวส่งเสียงแหลมประท้วง
เซียวซือเยวี่ยนเดินออกมาจากหลังฉากกั้น หยิบเอี๊ยมที่สะอาดมาสวม จากนั้นก็สวมกางเกงในเสียก่อน เพิ่งจะสวมกางเกงเสร็จ ก็สัมผัสได้ถึงเสียงผิดปกติที่หน้าประตู
“หืม?”
[เจ้าของร่าง เหอจือหานอยู่ที่หน้าประตูเดี๋ยวนี้]
แววตาของเซียวซือเยวี่ยนวูบผ่านประกายเจ้าเล่ห์
นางไม่ส่งเสียง ไม้กวาดปัดประตูไปทีหนึ่ง ประตูที่เดิมแง้มไว้ครึ่งหนึ่งก็เปิดออกจนสุด ร่างหนึ่งเซถลาหน้าคะมำเข้ามาในห้อง