เหออี้จือกำลังพาเหอซื่ออวี่ออกงานเลี้ยงอยู่ ขณะนั้นบ่าวรับใช้เดินเข้ามากระซิบข้างหูเขาสองสามประโยค
"ทุกท่าน ขออภัยด้วย มีธุระต้องให้ข้าออกไปจัดการสักครู่ น้องรองเป็นคนของจวนกั๋วกง ให้เขาต้อนรับทุกท่านแทนข้า"
"ท่านกั๋วกงเชิญไปจัดการธุระได้เลย ข้าก็ดื่มไปมากพอควรแล้ว หากไม่กลับจวน เดี๋ยวเสือแม่ม่ายที่บ้านคงจับข้าโยนทิ้งให้นอนข้างถนนเสียมากกว่า"
"คุณชายรองมีแววคล้ายท่านกั๋วกงในวัยเยาว์ไม่น้อย พวกเราก็อยากสนทนากับคุณชายรองอยู่พอดี เชิญท่านกั๋วกงไปเถิด ทุกคนล้วนไม่ใช่คนนอก ไม่ต้องเกรงใจ"
เหอซื่ออวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ: "ซื่ออวี่เพิ่งกลับเมืองหลวงมา สิ่งใดๆ ก็ยังไม่เข้าใจนัก พอดีถือโอกาสนี้เรียนถามท่านทั้งหลาย ฝ่าบ่อไม่ต้องเป็นกังวล"
เหออี้จือออกจากงานเลี้ยง ก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังเรือนรับรองแขก เขาเดินเร็วจนพริ้วพร้อมกับเอ่ยถาม: "จัดเตรียมน้ำร้อนไว้แล้วหรือยัง?"
"ท่านกั๋วกงวางใจได้ น้ำร้อนเตรียมไว้พร้อมแล้ว ท่านชายน้อยก็ชำระกายเสร็จแล้ว บัดนี้พักผ่อนอยู่ในห้องรับรอง ข้าน้อยส่งคนไปเชิญหมอมาแล้ว คิดว่าไม่นานก็คงมาถึง เมื่อหมอมาถึงแล้วจะให้ตรวจชีพจรให้ท่านชายน้อยจวนจิ้งหนิง"
"สั่งห้องครัวเตรียมน้ำขิงไว้ชามหนึ่ง ให้เขาดื่มขับความหนาว"
ระหว่างพูดคุย เหออี้จือก็มาถึงห้องรับรองแล้ว เขาผลักประตูเข้าไป เห็นหลิวจิ้นหยวนนั่งอยู่บนเตียงริมหน้าต่าง มองออกไปนอกหน้าต่าง ท่าทางงามสง่าอย่างมีเสน่ห์
หลิวจิ้นหยวนได้ยินเสียงเปิดประตู หันกลับมามอง ผมเปียกสยายพาดอยู่บนตัว ชุ่มฉ่ำเสื้อผ้าที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ไปครึ่งหนึ่ง ชายเสื้อแนบติดกับเรือนกาย กล้ามเนื้ออกที่กำยำปรากฏให้เห็นรำไร แววตาคมกริบแบบจิ้งจอกนั้นมองปราดมา ท่าทางยั่วยวนเย้ายวน ไม่แปลกที่เขาจะเป็นที่เลื่องลือในเมืองหลวงว่าเป็นบุรุษเจ้าชู้ผู้ไม่ยั่งยืน