“อืม ยาที่เพิ่งกินไปช่วงนี้ก็ใช้ได้ผลอยู่ พอรู้สึกดีขึ้นมาบ้างแล้ว”
อย่างไรเสีย แผนการที่เขาคิดจะรอให้นางตายจากไปแล้วค่อยหาที่ทางให้คนรักในใจของเขานั้นก็ไม่อาจสำเร็จได้อีกต่อไป หากเขามีความคิดอื่นใด ก็อย่าหาว่านางไร้ความปรานีสามีเลย
เหออี้จือ สายตามีความซับซ้อน มองสำรวจเซียวซือเยวี่ยนตรงหน้า
ก่อนหน้านี้ที่พบนาง ทุกครั้งล้วนมีสภาพป่วยออดๆ แอดๆ และร่างกายมักมีกลิ่นยาอบอวลอยู่เสมอ เพื่อกลบกลิ่นยา นางจึงใช้เครื่องหอมอย่างเข้มข้น ความจริงการเช่นนี้มิเพียงไม่สามารถขับไล่กลิ่นยาได้ กลับยิ่งก่อให้เกิดกลิ่นประหลาดอีกชนิดหนึ่งขึ้นมา ทว่าบัดนี้กลิ่นยาไร้ซึ่งร่องรอย บนตัวนางเหลือเพียงกลิ่นเครื่องหอมดอกเหมยจางๆ
มองดูสีหน้านางก็ดีขึ้นมากแล้ว มิใช่สีผิวเหลืองซีดที่เกิดจากการกินยาเป็นเวลานานอีกต่อไป ดวงตาคู่นั้นก็ไร้ซึ่งความเหนื่อยล้าจากความเจ็บป่วย กลับแจ่มใสมีชีวิตชีวา ดุจระลอกคลื่นที่ซ่านในสายน้ำใสสะอาด บริสุทธิ์ผุดผ่องพร้อมแสงส่องประกาย ยิ่งไปกว่านั้นคือเส้นผมอันงดงามนั้น ดำเป็นเงางามดุจแพรไหม ดูแล้วสดชื่นมีชีวิตชีวายิ่งนัก
“เจ้าเปลี่ยนนายแพทย์หรือ? คราวนี้เชิญนายแพทย์ท่านใดมา? ดูท่าฝีมือเขาจะสูงยิ่งกว่าไท่เซียวหยวนเสียอีก ต่อไปให้เขามาตรวจร่างกายให้เจ้าเถิด”
“กล่าวก็แปลกประหลาดเช่นกัน เมื่อสองสามวันก่อนข้าไปดูร้านค้าสินเดิมของตน พอเดินผ่านถนนก็พบนายแพทย์เร่ร่อนถือป้ายผ้าคนหนึ่ง ข้ามิได้เรียกหาเขา แต่เขากลับยืนกรานจะตรวจร่างกายให้ข้า เดิมทีข้าไม่สนใจ แต่ผลปรากฏว่าเขาพูดอาการป่วยของข้าได้หมดสิ้น แล้วบอกว่ามียาเม็ดหนึ่งซึ่งสามารถรักษาโรคของข้าได้พอดี”