ห้องหนังสือ หวังชื่อมองหมอหลี่ด้วยความกังวล: “เป็นอย่างไรบ้าง หมอหลี่ ลูกข้าบอกว่าเจ็บเอว เมื่อครู่ยังบ่นปวดหัว เขาไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
หมอหลี่สีหน้าไม่เปลี่ยน: “ท่านย่าไม่ต้องกังวล อาการบาดเจ็บที่เอวของท่านกั๋วกงพักฟื้นสักระยะก็หาย ส่วนอาการปวดหัว คงเป็นเพราะตรากตรำเกินไป ช่วงนี้พักผ่อนอยู่บ้าน ประคบประหงมร่างกายดีๆ อีกไม่กี่วันก็หายเป็นปกติ”
“เช่นนั้นก็ดี” หวังชื่อถอนหายใจเบาๆ “เหอจิ้น ส่งหมอหลี่หน่อย”
“ขอบคุณหมอหลี่ที่ลำบากท่านแล้ว” เหออี้จือเอ่ยกับหมอหลี่
หมอหลี่รู้ว่าที่เหออี้จือพูดว่า ‘ลำบาก’ หมายถึงสิ่งใด จึงกล่าวกับเขา: “ท่านกั๋วกงวางใจ เรื่องของท่าน ข้าย่อมจดจำใส่ใจไว้เป็นแน่”
เหอจิ้นไปส่งหมอหลี่ที่ประตู ในห้องเหลือเพียงหวังชื่อและเหออี้จือผู้เป็นแม่ลูก ส่วนบ่าวไพร่คนอื่นๆ ต่างรออยู่ข้างนอก
“เมื่อครู่แม่ยายของเจ้าเอ่ยอะไรน่ะหรือ ว่าหากเซียวชื่ออยากจะหย่า พวกเขาตระกูลเซียวจะมารับนางกลับบ้านอย่างเอิกเกริก เจ้าว่าคำพูดนี้มันคืออะไรกัน? ต่อให้เจ้ากับสาวตระกูลหลิวไม่มีอะไรจริง แต่ถึงจะมีอะไร บุตรเขยจะรับอนุภรรยาเข้าบ้านก็เป็นเรื่องปกติวิสัย มีอะไรน่าแปลกใจ? แค่เรื่องเท่านี้ก็ยุยงให้หย่า ลูกสาวตระกูลเซียวของพวกเขาเป็นทองเป็นทองหรือไง ถึงได้แพงขนาดนั้น?”
“ข้าว่า ยังไงเซียวชื่อก็ไม่ได้ให้กำเนิดลูกสักคน ส่วนหลิวชื่อนั้นอย่างน้อยก็เป็นน้องสาวของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเจ้า ไหนๆ ก็ไหนๆ เจ้าก็รับนางเข้ามาในจวนเสียเถิด รอเรื่องนี้สงบลง เจ้าค่อยรับนางเข้าห้อง เพียงปีหน้าแม่ก็อาจได้อุ้มหลานชายอ้วนๆ สักคน สาวน้อยตระกูลหลิวนั้นหน้าตาน่ารัก ไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าเสน่ห์ เห็นทีในเรือนหลังจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยมได้ เจ้าว่าแผนของแม่เป็นอย่างไร?”