เซียวซือเยวี่ยนตรวจตรารอบหนึ่งแล้ว มั่นใจว่าไม่กี่วันร้านน้ำชานมจะเปิดดำเนินการได้ตามปกติ จึงกลับจวนสกุลเซียวก่อนเป็นคนแรก
นางกลับมาเร็ว บิดายังไม่กลับจวน นางจึงไม่รีบร้อนไปรับฉีซูเหยียนมา
“ท่านแม่ ท่านดูข้านำอะไรมาให้ท่าน” เซียวซือเยวี่ยนก้าวยาวๆ เข้าไปในเรือนของเจี่ยงซื่อ จื่อซูอยู่ข้างหลังสั่งให้บ่าวยกสิ่งของเข้ามา
เจี่ยงซื่อกำลังปวดหัวกับการจัดการบ้านเรือน ในยามนี้ให้สาวใช้ใหญ่ช่วยนวดศีรษะ พอได้ยินเสียงเซียวซือเยวี่ยน ก็มองนางแล้วพูดว่า “วันนี้ว่างอย่างไรจึงกลับมาได้?”
“เดี๋ยวข้าหาพ่อมีธุระขอรับ”
“ที่แท้ก็มาหาพ่อเจ้า” เจี่ยงซื่อพูดเสียงไม่ค่อยพอใจนัก “ข้าก็ว่าแล้ว ลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เป็นคนอื่นเขา ไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่กลับมา”
“ท่านแม่ คุณยายก็คิดเช่นนั้น” เซียวซือเยวี่ยนเดินไปข้างกายเจี่ยงซื่อ หยิบขนมชิ้นหนึ่งป้อนให้นาง
เจี่ยงซื่อถูกนางทำให้ทั้งโกรธทั้งขำ แต่อีกใจก็จนปัญญาจะเอ่ยตอบ
หญิงเมื่อแต่งงานก็ต้องตามสามี เป็นเช่นนี้มาแต่โบราณ บางคนแต่งออกไปแล้วไม่เคยกลับบ้านเกิดเลยแม้แต่ครั้งเดียว ลูกสาวของนางถือว่านับว่าดีแล้ว กลับมาเยี่ยมเป็นระยะ คิดได้เช่นนี้ ความขมขื่นในใจเล็กน้อยก็ไม่ถือเป็นอะไร อีกทั้งสำหรับนางแล้ว ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าลูกสาวหายเป็นปกติอีกแล้ว
“อ้อ ท่านแม่ เรื่องแต่งงานของน้องสี่เป็นอย่างไรบ้างขอรับ?” เซียวซือเยวี่ยนหยิบองุ่นลูกหนึ่งกิน “เมื่อวานข้าเห็นท่านคุยกับฮูหยินจิ้งหนิงโหวได้ถูกคอ ฝ่ายเขามีท่าทีอย่างไร?”
“นางไม่ได้พูดชัดเจน แต่ในน้ำเสียงก็สื่อว่า ต้องกลับไปถามบุตรชายคนโตที่เกิดจากอนุภรรยากับท่านโหวของนางก่อน ลูกชายอนุภรรยาคนนี้มีอนาคต สร้างคุณงามความดีทางทหาร ตอนนี้ไม่อยู่ใต้อำนาจนางแล้ว หากนางตามใจตัวเองจัดงานแต่งให้เขา คงหนีไม่พ้นถูกกล่าวหาว่าไม่ดี แล้วสุดท้ายก็เหนื่อยไม่คุ้ม”