เซียวซือเยวี่ยนยกนิ้วขึ้น ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมอง นิ้วของนางเริ่มมีความคิดเป็นของตัวเอง สลับเปลี่ยนไปมาอย่างคล่องแคล่ว
ทักษะพิณโบราณระดับเทพถูกปลุกใช้แล้ว
เมื่อมีทักษะระดับเต็มขั้นแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องพึ่งพาบทเพลงเลื่องชื่อใดๆ มาประดับประดา แม้นางจะดีดไปอย่างสบายๆ ก็เป็นระดับยอดเยี่ยม น้ำเสียงที่ไพเราะนั้นช่างงดงามราวกับมีเพียงบนสวรรค์เท่านั้นที่จะได้ยิน
เหล่าแขกในงานต่างเตรียมคำสรรเสริญอันวิจิตรบรรจงไว้มากมาย แม้แต่สีหน้า 'ชื่นชม' ก็ตระเตรียมพร้อมแล้ว แต่กลับต้องตะลึงงันเมื่อได้ยินเสียงพิณของเซียวซือเยวี่ยน
บทเพลงนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ทว่าลีลาการดีดและความสมบูรณ์แบบของบทเพลงนี้ ทำให้พวกเขาหลงใหลเคลิบเคลิ้ม ราวกับได้สดับเสียงดนตรีสวรรค์
เหอซื่ออวี่อยู่ใกล้เซียวซือเยวี่ยนมากที่สุด ยามนี้มองดูหน้าด้านข้างของนาง รู้สึกเพียงว่านางทั้งร่างเปล่งประกายรัศมี สดใสจนไม่อาจเพ่งมองตรงๆ ได้
โลกนี้ช่างมีหญิงสาวที่อ่อนโยนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?
เหตุใดนางจึงต้องเป็นพี่สะใภ้ของเขา?
ที่นางช่วยเขาแก้ต่าง ไม่เพียงเพราะสงสารเขา แต่เพราะนางคือฮูหยินกั๋วกง หากวันนี้จวนกั๋วกงต้องเสียหน้า นางก็พลอยเสียหน้าไปด้วย
เหออี้จือมีหญิงสาวที่ดีเช่นนี้ กลับทิ้งนางไว้ในเมืองหลวงหลายปีไม่เหลียวแล ปล่อยให้คำนินทาว่าร้ายต่างๆ โจมตีจนนางกลายเป็นที่หัวเราะเยาะ ภายหลังแม้จะแต่งงานกับนาง ก็ยังเย็นชาไม่แยแส เกือบทำให้นางต้องอยู่เพียงลำพังในห้องหอ ผู้ชายเช่นเขาจะคู่ควรกับนางได้อย่างไร? เปรียบเสมือนดอกไม้งามปลูกลงบนขี้วัว