เซียวซือหยวนนั่งแทะเมล็ดทานตะวันอยู่ข้าง ๆ ขณะที่เหอซื่ออวี่หยอกล้อเจียงซื่อให้หัวเราะคิกคัก
พวกเขานึกสนุกจะกลับมาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า ไม่มีเวลาเตรียมตัวฝ่ายครัว จึงต้องใช้เวลาอยู่บ้าง
ในฐานะแขกเหย้าที่มาเป็นครั้งแรก ตามธรรมเนียมแล้วเหอซื่ออวี่ควรจะรู้สึกเก้อเขิน จริง ๆ แล้วก็เป็นเช่นนั้น เจียงซื่อในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่ควรเอ่ยปากทักทายกันสักสองสามคำเพื่อมิให้บรรยากาศอึดอัด ทว่าเหอซื่ออวี่กลับมิได้ทำเช่นนั้น… เมื่อเจียงซื่อถามสิ่งใด เหอซื่ออวี่ก็ตอบตามตรงแล้วชักนำบทสนทนาไปในสารพัดเรื่อง ทั้ง ๆ ที่อยู่ใต้ยศและคุ้นเคยผู้คนมากมาย เห็นภาพชีวิตเบื้องล่างของสตรีวัยกลางคฤหัสถ์อย่างกระจ่าง จึงรู้ว่าสตรีคราวอายุปูนนี้ชอบฟังอะไร เอาใจเจียงซื่อให้ยิ้มแก้มปริ่มปลื้ม
“พี่สะใภ้ก็มีอาภรณ์ชุดเช่นนี้ เวลาข้าน้อยเห็นยังคิดว่าเพียงนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ก็สวมใส่ได้เพียงเท่านี้ วันนี้มาเห็นท่านสวมสีสันเดียวกันจึงรู้ว่ายังมีผู้งดงามยิ่งกว่านี้ โชคดีที่มิได้พบท่านภายนอก หากมิได้เจียมตัวเรียก ‘พี่หญิงใหญ่’ แล้ว ท่านจะไม่โกรธข้าน้อยหรือ”
“ฮ่า ๆ อาภรหญิงก็ยังวัยเยาว์ สวมใส่ก็ย่อมแสนงาม ข้านั้นเทียบอาภรณ์ของอาด้วยมิได้เลย” เจียงซื่อหัวเราะจนลมจมูกแทบไม่ทัน
“เพียงใดก็งดงามย่อมเป็นปกติ แต่หากสวมใส่ชุดเช่นท่าน กลับมิได้แสดงถึงความเป็นใหญ่ ดูการแต่งทัพครั้งนี้ ข้าแตะระลึกถึงความงามในวันเยาว์ของพี่หญิงได้เป็นอย่างดี อีกหลายสิบปี ข้านก็จะงดงามเพียงอาด้วย วาจาอันน้อยของข้านี้ลดความงามนั้น มิได้เทียบเทียมด้วย ทั้งนี้ ขอพี่หญิงอย่าถือโทษเลย”