เซียวซือเยวี่ยนโน้มตัวเข้าไปใกล้อันจื่อเหยียน กระซิบข้างหูว่า “จะให้ข้าปล่อยเจ้าก็ได้ เพียงแต่เจ้าต้องจูบข้าแบบที่ข้าจูบเจ้าเมื่อครู่”
อันจื่อเหยียนนึกถึงภาพเมื่อครู่ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย
การจูบของนางช่างดุดัน ยิ่งกับเขาที่ติดของสกปรก ยิ่งเป็นเสมือนการเติมเชื้อไฟ ให้เปลวไฟในกายลุกโชนยิ่งขึ้น
นางโน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย หยุดอยู่ตรงตำแหน่งที่เขาเงยหน้าก็จะจูบนางได้ แต่ไม่ยอมขยับเข้ามาใกล้อีกแม้ก้าวเดียว
ในร่างกายของอันจื่อเหยียนราวกับมีแมลงตัวเล็กๆ นับพันนับหมื่นคลานไปมา ความรู้สึกนั้นทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าตาย
ตอนนี้เขาอยู่ใกล้นางมาก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ลอยมาจากกายนาง เขาคิดว่านางเปรียบเสมือนของหวานจานหนึ่งที่ชวนให้เขาอยากกัดลองชิมรสชาติ
นางพูดถูก
หากเขาขับไล่นางไป ‘แขก’ คนต่อไปคงไม่ใช่สาวน้อยวัยเยาว์เช่นนี้ และเขาที่เป็นเสมือนลูกแกะรอเชือดก็ไม่อาจหนีออกจากที่โหดร้ายแห่งนี้ได้ เขาควรจะดีใจที่วันนี้คนที่ประมูลเขาไปคือนาง อย่างน้อยนางก็เป็นหญิงสาว และหากนางไม่ได้หลอกเขา นางก็เป็นหญิงบริสุทธิ์
ไม่ว่านางจะหลอกเขาหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ เขาไม่เคยเป็นคนลังเล ตราบใดที่ตัดสินใจแล้ว ย่อมไม่ลังเลอีก
อันจื่อเหยียนเงยหน้าขึ้น จูบลงบนริมฝีปากของเซียวซือเยวี่ยน
ฝีมือการจูบของเขางุ่มง่ามยิ่งนัก จนทำให้นางเจ็บปาก หากไม่ใช่เพราะได้ยินความหงุดหงิดในน้ำเสียงของเขา นางคงคิดว่าเขาจงใจแก้แค้น