เหอซื่ออวี่กับเหอจือหานออกจากห้องไป ก่อนไปยังไม่ลืมเป่าเทียนให้ดับ
ในความมืด เซียวซือเยวี่ยนลืมตาขึ้น
【สัมผัสดี เท้าก็สัมผัสดีไม่แพ้กัน】
ระบบบินออกมาลอยอยู่เหนือร่างนาง “เจ้าของร่าง เจ้าเดินหมากครบทุกเส้นทางของผู้ชายแล้ว พวกเขาพลาดท่าให้เจ้าก็สมควรอยู่หรอก”
“เรามาพนันกันสักตั้งดีไหม” เซียวซือเยวี่ยนนอนเอื่อยเฉื่อยอยู่ตรงนั้น “เหอซื่ออวี่ต้องกลับมาอีกแน่”
“ค่าความรู้สึกดีของเขาขึ้นถึง 84 แล้ว ถึงระดับชอบพอ ย่อมทำเรื่องหุนหันพลันแล่นได้ง่ายขึ้นจริง ๆ”
มีเสียงดังมาจากทางประตู ระบบได้ยินก็รีบมุดกลับเข้าร่างนางทันที เซียวซือเยวี่ยนหลับตาลง ทุกอย่างไม่ต่างจากเมื่อครู่เลย
เงาร่างสูงเพรียวเดินมาถึงข้างเตียง ยืนมองเซียวซือเยวี่ยนอยู่ตรงหน้าเตียง เขาเรียกเบา ๆ ว่า 'พี่สะใภ้' แต่นั่นกลับเป็นเสียงของเหอซื่ออวี่ชัด ๆ
เซียวซือเยวี่ยนไม่ตอบ
เจ้าเด็กนี่กำลังหยั่งเชิง ดูว่านางมีทีท่าจะตื่นหรือไม่
เหอซื่ออวี่นั่งลงข้างเตียง ดึงมือนางออกมาจากใต้ผ้าห่ม วางลงบนใบหน้าตัวเองแล้วลูบไล้ “เมื่อครู่พี่สะใภ้เห็นข้าเป็นใครหรือ พี่ใหญ่หรือ”
“พี่สะใภ้เคยลูบพี่ใหญ่แบบเมื่อครู่นี้บ้างไหม ข้าอิจฉาพี่ใหญ่จริง ๆ เกิดในจวนกั๋วกง เติบโตในจวนกั๋วกง ไม่ต้องออกแรงอะไรเลยก็ได้ภรรยาดี ๆ อย่างพี่สะใภ้มาครอง... แต่พี่ใหญ่ไม่รู้จักทะนุถนอม พี่สะใภ้เมาจนหลับ ข้าให้เขาอย่าอยู่ต่อ เขาก็ไปจริง ๆ ไม่เห็นใจพี่สะใภ้เลยสักนิด...”
เหอซื่ออวี่พูดไปพลางจุมพิตหลังมือเซียวซือเยวี่ยนไปพลาง พลิกมือนางไปมาแล้วจูบทั่วทั้งมือ เหมือนพวกวิปริตหลงใหลมือ