ภายในรถม้า เซียวซือเยวี่ยนว่างก็ว่าง จัดการดึงรางวัลค่าความรู้สึกดี 80 คะแนนของเหอจือหานออกมาในช่วงเวลาว่างนี้
[ระบบ ออกมารับแขกหน่อย]
ระบบแมวขาวโผล่ออกมา อุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างประสานกัน สีหน้าไม่สบอารมณ์นัก: “เจ้าของร่าง ข้ายังคิดว่าท่านไม่เอาซะแล้วเสียอีก!”
[เป็นไปได้อย่างไร สิ่งที่เป็นของข้าต้องตกมาอยู่ในมือข้าให้ได้ ต่อให้สุดท้ายข้าไม่เอา ก็ต้องเป็นข้าที่โยนทิ้งเอง]
“วงล้อสุ่มรางวัลเตรียมพร้อมแล้ว เชิญเจ้าของร่างเสี่ยงดวงได้เลย!”
เซียวซือเยวี่ยนแตะวงล้อตรงหน้า เพียงเห็นวงล้อหมุนอย่างรวดเร็วสิบวินาทีแล้วค่อย ๆ ช้าลง ท้ายที่สุดหยุดอยู่ที่ช่องหนึ่ง
[ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้รับเท้าอันงดงามราวกับภาพวาดการ์ตูน ธนบัตรเงินห้าพันตำลึง วิชาขลุ่ยหยกขั้นกลาง ความจำไม่ลืม และม้าพันธุ์ดีสุดยอดหนึ่งตัว]
“ม้าเลือดเหงื่อ? อยู่ที่ไหนเล่า?”
“ตอนนี้ยังอยู่ในมิติของข้า เมื่อใดที่ท่านต้องการ ก็สามารถนำออกมาใช้ได้”
“ตอนนี้ค่าความรู้สึกดีของหนุ่ม ๆ คุณภาพดีแต่ละคนเป็นเท่าไรบ้าง?”
“เหอซื่ออวี่ 85 ฉีซูเหยียน 65 เหอจือหาน 83 เหออี้จือ 78 อันจื่อเหยียน 70 หลิวจิ้นหยวน -60 อันเยวี่ย 25”
“เดี๋ยวก่อน ข้าจำได้ว่าเหออี้จือไม่มีมากขนาดนี้ หลิวจิ้นหยวนคราวก่อนได้ -65 ส่วนอันเยวี่ยเดิมทีก็มีแค่ 5 คะแนนเท่านั้น”
“ใช่แล้ว เหออี้จือรู้สึกผิดต่อท่าน เกิดความรังเกียจต่อหลิวอีเหริน ความรู้สึกดีที่เกิดจากความผิดนี้ จึงเพิ่มขึ้น 6 คะแนน หลิวจิ้นหยวนเพิ่งพูดคุยกับเหออี้จือ รู้ว่าเหออี้จือใส่ใจท่าน ก็ยอมรับท่านในฐานะพี่สะใภ้จากใจจริง จึงเพิ่มให้ 5 คะแนน ส่วนอันเยวี่ยเดิมทีมีแค่ 5 คะแนน แต่เมื่อครู่ท่านหยอกเย้าเขา อีกทั้งด้วยเหตุผลบางอย่างที่ยากจะเอ่ยถึง ค่าความรู้สึกดีของเขาจึงเพิ่มขึ้น 20 คะแนน ตอนนี้คะแนนที่ท่านยังไม่ได้แลกมีทั้งหมด 250 คะแนน”