ร้านตัดเย็บเสื้อผ้า ห้องหนังสือ
เซียวซือเยวี่ยนตรวจสอบบัญชีรายการสุดท้ายอย่างละเอียด วางสมุดบัญชีลง แล้วมองไปที่เหอจือหานซึ่งนอนพิงอยู่ข้างๆ
ใบหน้านี้ช่างเนียนนุ่มเหลือเกิน ผิวดีกว่าหญิงสาวเสียอีก ขนตายาวงอนงามราวกับผีเสื้อน้อย จมูกได้รูป ริมฝีปากบาง ใบหน้าหล่อเหลาราวกับแกะสลัก นับเป็นรูปโฉมอันโดดเด่นที่เทพเจ้าประทานให้
“ยังไม่ตื่นอีกหรือ จะจับไปขายเสียเลยเชื่อไหม” เซียวซือเยวี่ยนโน้มตัวกระซิบข้างหูเหอจือหาน
เหอจือหานกำลังหลับฝัน ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมายังไม่หายงัวเงีย ลืมตาขึ้นมาอย่างเลื่อนลอยก็เห็นใบหน้างดงามอยู่ตรงหน้า
“พี่สะใภ้ ยิ้มให้ข้าแล้ว”
“ข้าปกติทำตัวดุกับเจ้ามากหรือ” เซียวซือเยวี่ยนเลิกคิ้วถาม
เหอจือหานกอดคอนาง มุดตัวซุกไซ้ในอ้อมกอด แล้วออดอ้อนว่า “ตั้งแต่เหอซื่ออวี่ปรากฏตัว เจ้าก็ดีกับเขา ไม่ดีกับข้า เจ้าดีกับข้าแค่ภายนอก แต่ใจเจ้านั้นเข้าข้างเขาทุกเรื่อง สิ่งดีๆ เจ้าก็มอบให้เขา สิ่งไหนที่เขาไม่เอาแล้วถึงจะตกมาถึงข้า เจ้าลำเอียง ลำเอียงมากจริงๆ เป็นหญิงร้ายๆ ก็เท่านั้น”
“เช่นนั้น ข้าเป็นหญิงร้าย ก็สมควรปล่อยข้าไว้หรือ”
“ข้าไม่ปล่อย ไม่ปล่อยเด็ดขาด ถ้าเจ้าทำได้ก็กัดข้ามาสิ”
“จริงหรือ เจ้าพูดเองนะ”
เซียวซือเยวี่ยนเอียงคอกัดติ่งหูเขา ใช้น้ำหนักเล็กน้อย ไม่ทำให้เขาเจ็บ แต่ความรู้สึกไม่เจ็บแต่คันเย็นวาบนี้เองที่ทำให้เหอจือหานแข็งทื่อไปทั้งตัว
เหอจือหานตัวเกร็ง สมองที่ยังมึนงงพลันตื่นเต็มตาสว่าง
เขานี่...ทำอะไรลงไป?
นางนี่...นางก็ทำอะไรลงไปอีก?
มุมปากเซียวซือเยวี่ยนยกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหญิงร้าย
นางค่อยๆ สีหูเขาเบาๆ แล้วก็กัดลงไปที่ลำคอ ใช้ฟันกัดเบาๆ จากนั้นใช้ริมฝีปากดูดดึง