"เจียงเหยียนเหรอ?... รู้จักสิ เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมกัน"
เฉินกวนแสร้งทำหน้างงนิด ๆ มองไปที่เจียงหลาน แล้วพูดว่า
"แต่ว่า หลายปีแล้วที่ไม่ได้ติดต่อกันเลย เมื่อคืนบังเอิญมีงานเลี้ยงรุ่น เลยได้เจอกันแค่ครั้งเดียว..."
เฉินกวนรู้ดีแก่ใจถึงความน่ากลัวของผู้หญิงอย่างเจียงหลาน สาวสวยเพอร์เฟกต์ที่ฝ่าฟันจนมีที่ยืนในวงการธุรกิจ ไม่ใช่คนที่จะตบตาได้ง่าย ๆ
ดังนั้น แทนที่จะปิดบังจนทำให้เธอสงสัย สู้เปิดเผย 'ความเป็นเพื่อนร่วมชั้น' ต่อหน้าเลยดีกว่า
เจียงหลานเลิกคิ้วเรียวขึ้นอย่างใช้ความคิด ทรวดทรงที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าไหมแท้ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูอ่อนระโหยขึ้นมา
เธอหมุนขวดเบียร์ในมืออย่างสง่างาม แล้วยิ้ม "...น้องชาย ตอนนี้พักอยู่ที่ไหนเหรอ?"
"พี่หลาน เมื่อเช้านี้เราเจอกันที่หน้าลิฟต์ไม่ใช่เหรอครับ"
เฉินกวนสวมบทน้องชายตามน้ำ เรียกเธอว่าพี่หลาน ถือว่าเป็นการกระชับความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้นอีกขั้น แล้วพูดอย่างเปิดเผย
"ที่เยว่ถิงหย่าจวี ตึก 1 อาคาร 2 ครับ แต่ผมก็ไม่ได้อยู่ที่นั่นทุกวันหรอก"
โดยไม่รอให้เจียงหลานถามต่อ เฉินกวนก็ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วอธิบายเองว่า
"ผมเพิ่งกลับมาจากเมืองเอก แม่ที่บ้านก็เอาแต่บ่นเร่งรัดให้แต่งงานมีลูก... เดี๋ยวให้ไปดูตัว เดี๋ยวให้หาแฟน เหลือจะทนแล้วครับ
"ผมอยากหาความสงบ แต่ก็ไม่อยากอยู่ไกลบ้าน จะได้กลับไปกินข้าวเย็นได้บ่อย ๆ ก็เลยเช่าห้องที่เยว่ถิงหย่าจวี ติดกันนี่แหละ
"แบบนี้ก็กลับไปแจมข้าวที่บ้านพ่อแม่ได้บ่อย ๆ ตกกลางคืนก็มีพื้นที่ส่วนตัวหลบไปเงียบ ๆ ได้ สองเพลินเลยครับ"
คำพูดนี้ เฉินกวนเรียบเรียงได้อย่างแนบเนียนไม่ให้จับผิด
แต่ความจริง นี่เป็นแค่การตัดสินใจหน้างานที่เขาคิดออกในเสี้ยววินาที ตอนที่เห็นเจียงหลานในงานเลี้ยง
เขาเดาเอาเองว่า เจียงหลานอาจจะสงสัยว่าเมื่อเช้านี้เขาทำไมถึงโผล่ไปที่ห้องเจียงเหยียน
ดังนั้น ระหว่างงานเลี้ยง เขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แล้วใช้โอกาสนั้นส่งวีแชทหาเกาชาว ถามว่าชั้นที่เจียงเหยียนอยู่มีห้องว่างให้เช่าไหม
ไอ้เกาชาวนั่นแหละ โลดแล่นอยู่ในวงการนายหน้าอสังหาฯ ฉางเล่ออย่างคล่องแคล่ว ไม่ถึงนาทีก็ตอบกลับมา
บอกว่า 802 กำลังให้เช่า
เจียงเหยียนอยู่ 801 พอดี