สีหน้าเฉินกวนเปลี่ยนไปทันที
ถ้าเปิดประตูออกไปเจอกันตรง ๆ ภาพนั้นคงสวยเกินกว่าที่เขาจะกล้าคิด
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบหยุดตัวแล้วหมุนกลับ เดินย่องเบา ๆ แต่เร็วปรู๊ดกลับเข้าไปในห้องนอน
ในห้องนอน เจียงเหยียนกำลังลนลานสวมเสื้อผ้า
แม้แต่ชุดชั้นในยังไม่ทันใส่ เสื้อเพิ่งดึงขึ้นมาได้ครึ่งตัว หน้าท้องแบนราบยังโผล่พ้นออกมา ส่วนท่อนล่างก็ยังมีแค่กางเกงในที่มีโบว์เล็ก ๆ ประดับอยู่ตรงเอว
ขาเรียวสวยขาวดั่งหยกคู่นั้นโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ
พอเงยหน้าเห็นเฉินกวนที่กลับเข้ามาอีกครั้งก็ตกใจจนหน้าถอดสี
“นายกลับมาทำอะไรอีก?!”
“แม่สามีของเธอมาแล้ว กำลังไขประตูอยู่!” เฉินกวนลดเสียงลง
คำพูดนี้ไม่ต่างจากฟ้าผ่าลงกลางวันแสก ๆ เจียงเหยียนชะงักงันไปทั้งตัว
ข้างนอกเริ่มมีเสียงเปลี่ยนรองเท้าดังขึ้น พร้อมกับเสียงผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่เอ่ยว่า “เหยียนเหยียน ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”
“ซ่อนเร็ว รีบซ่อน” เจียงเหยียนรีบดึงเสื้อลงแล้วพลิกตัวลงจากเตียง แม้แต่รองเท้าแตะก็ไม่ทันใส่
เฉินกวนกวาดตามอง จะซ่อนที่ไหน?
จะไปหลบใต้เตียงก็ไม่ได้ใช่ไหม?
เขาไม่ได้แอบมีอะไรกับใครสักหน่อย แต่ทำไมมันถึงได้ลุกลี้ลุกลนเหมือนกำลังมีชู้
อีกอย่าง บ้านของเจียงเหยียนอยู่ชั้นสูง กระโดดออกทางหน้าต่างก็เป็นไปไม่ได้...
เฉินกวนครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว แล้วสายตาก็ไปหยุดที่ห้องน้ำ
“เข้าห้องน้ำ”
จังหวะที่เสียงฝีเท้าด้านนอกเริ่มเดินมุ่งหน้ามาทางห้องนอน เจียงเหยียนก็เอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน
เธอคว้าแขนเฉินกวนไว้แน่น ดึงเขาเข้าไปในห้องน้ำพร้อมกับที่ตัวเธอเองก็เข้าไปด้วย
จากนั้นก็ปิดประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็วและเบามือ
ล็อกกลอน!
“เฮือก~”
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เจียงเหยียนถึงได้ถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย แต่การกระทำเมื่อครู่เหมือนกับการเต้นรำอยู่บนปลายมีด ทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วรัว หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
เจียงเหยียนสูงประมาณ 165 เซนติเมตร
ถือว่าค่อนข้างสูงแล้วสำหรับผู้หญิงทางตอนใต้
แต่เมื่อเทียบกับเฉินกวนที่สูงเกือบ 180 เซนติเมตรแล้ว เธอก็ยังเตี้ยกว่าเล็กน้อย โดยเฉพาะตอนที่ยืนใกล้กันแบบนี้ ความแตกต่างยิ่งเห็นได้ชัดเจน
เจียงเหยียนใจเต้นแรงมาก ส่วนเฉินกวนเองหัวใจก็แทบพุ่งออกมานอกอก... ด้านหนึ่งเป็นเพราะความตื่นเต้นที่ยากจะอธิบาย ส่วนอีกด้านหนึ่งเป็นเพราะเขาก้มหน้าลงและเผลอเห็นบางอย่าง
‘เจียงเหยียนไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน’
วินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าดังตุ๊บ ๆ ดังขึ้นมาที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ พร้อมกับเสียงผู้หญิงวัยผู้ใหญ่คนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง
“เหยียนเหยียนจ๊ะ ลูกอยู่ในนั้นรึเปล่า?”
เฉินกวนเอนหลังพิงกำแพงกระเบื้องเย็นเฉียบ กลั้นหายใจ แม้แต่จังหวะการเต้นของหัวใจก็ยังตั้งใจให้ช้าลง
เขามองไปรอบ ๆ ห้องน้ำ แล้วเดินไปที่ฝักบัว หมุนเปิดน้ำ
ในชั่วพริบตา เสียงน้ำไหลดังซ่าก็ดังก้องไปทั่วห้องน้ำ
“แกล้งทำเป็นอาบน้ำอยู่”
เฉินกวนพูดโดยไม่ออกเสียง
เจียงเหยียนอ่านปากไม่ออก แต่ก็เข้าใจความหมายของเขา เธอสูดลมหายใจลึก พยายามทำตัวให้สงบ แล้วบังคับให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูเป็นธรรมชาติ
“แม่จ๋า หนูอยู่ตรงนี้จ้า! เมื่อคืนไปปาร์ตี้สังสรรค์กับเพื่อนเก่ามา ดื่มหนักไปหน่อย กลับมาก็นอนเลย เพิ่งตื่นมาอาบน้ำ!”
“อ๋อ อาบน้ำอยู่นี่เอง”
เสียงผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ดังตอบมาจากนอกประตู “แม่แวะมาเอาของ พอดีซื้อข้าวเช้ามาฝากด้วย อาบเสร็จแล้วออกมากินด้วยกันนะ?”
กินข้าวเช้าด้วยกัน?!
ภายในห้องน้ำซึ่งมีประตูเพียงบานเดียวกั้น เฉินกวนกับเจียงเหยียนมองหน้ากัน
ในแววตาของเจียงเหยียนมีแต่ความสิ้นหวัง
ส่วนเฉินกวนทำหน้าเหมือนปวดฟันขึ้นมา
ที่นี่ไม่ใช่เมืองใหญ่ที่จะมีข่าวแปลก ๆ ให้เห็นบ่อย
ถึงแม้ว่าอำเภออันหนานจะถูกยกฐานะเป็นเขตปกครองพิเศษมาหลายปีแล้ว แต่เนื้อแท้ก็ยังเป็นเมืองเล็ก ๆ ถ้าเกิดเรื่องถูกจับได้ว่า “แอบมีชู้” ขึ้นมา ข่าวต้องแพร่สะพัดไปทั่วแน่
ถึงเขาจะไม่ได้กลัว... แต่ถ้าเขาได้นอนกับเจียงเหยียนจริง แล้วถูกจับได้ ก็ยังว่าไปอย่าง
แต่นี่ไม่ได้นอน แต่กลับถูกจับได้แล้วตราหน้าว่าเป็นชู้ มันก็ขาดทุนเกินไปหน่อย
เฉินกวนโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเจียงเหยียน
การถูกผู้ชายเข้าใกล้... ถึงจะเป็นเพื่อนเก่า แต่ก็ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปีแล้ว อีกทั้งทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันเป็นพิเศษ เธอจึงเบี่ยงตัวหลบโดยอัตโนมัติ
เฉินกวนรีบส่งสัญญาณว่าเขาจะพูดอะไรบางอย่าง
เจียงเหยียนถึงได้หน้าแดงก่ำแล้วหยุดหลบ
เฉินกวนก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเธอ “ไม่งั้น... บอกให้แม่สามีของเธอกลับไปก่อนดีไหม?”
เจียงเหยียนคิดแบบนั้นอยู่แล้ว จึงพยักหน้า
“เอ่อ... แม่จ๋า วางไว้บนโต๊ะก็ได้ค่ะ หนูคงใช้เวลาอีกเป็นชั่วโมงน่ะ อย่ารอเลย เดี๋ยวจะเสียเวลาเปล่า ๆ”
เจียงเหยียนใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมตัวและต้นขาไว้พลางตะโกนออกไปนอกประตูด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“ไม่เป็นไร วันนี้แม่ไม่ยุ่ง ตั้งใจมาหาเพื่อจะได้นั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน แล้วก็คุยกันสักหน่อย” ปลายสายยืนกรานอย่างหนักแน่น
ช่วงเวลายี่สิบนาทีหลังจากนั้น สำหรับเฉินกวนถือเป็นนรกชัด ๆ
ในห้องน้ำอบอวลไปด้วยไอร้อน เสียงน้ำไหลดังซ่าไม่หยุด
เจียงเหยียนต้องเปิดฝักบัวทิ้งไว้ตลอดเพื่อให้สมจริง แก้มที่เคยซีดเซียวเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ตกค้างตอนนี้ถูกอบด้วยไอน้ำจนแดงก่ำ ราวกับแอปเปิ้ลสุก
ส่วนเฉินกวนก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จ้องโคมไฟทำความร้อนบนเพดานเหม่อลอย
ไม่ใช่ว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษอะไรหรอกนะ แต่มันอึดอัดใจจริง ๆ
ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้จักกันเลย เขาคงรู้สึกดีกว่านี้ แต่นี่ดันเป็นเพื่อนสมัยเรียนมัธยม
จะว่าสนิทก็สนิท ตอนมัธยมเคยนั่งแถวหน้าหลังกันด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์ก็ใช้ได้
เพราะเธอสวยมาก ตอนที่เฉินกวนเริ่มรู้จักความรักครั้งแรกก็แอบชอบเธอเหมือนกับผู้ชายหลาย ๆ คน
แต่จะว่าไม่สนิทก็ไม่สนิท เพราะเขารู้ว่าทั้งคู่คงไปด้วยกันไม่ได้ พอเข้ามหาวิทยาลัยก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก
ช่วงไม่กี่ปีมานี้ยิ่งขาดการติดต่อไปเลย
เธอไม่เคยลงสตอรี่เลยด้วยซ้ำ กระทั่งเป็นเพื่อนที่แค่เคยกดถูกใจรูปกันยังไม่นับ
แต่ตอนนี้กลับมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้
ในที่สุด หลังผ่านความทรมานมายี่สิบนาที เฉินกวนและเจียงเหยียนก็ได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์ดังมาจากนอกห้อง
เพราะอยู่ในห้องนั่งเล่น เลยฟังไม่ชัดว่าพูดอะไร
แต่ว่า
เพียงชั่วครู่ต่อมา แม่สามีของเจียงเหยียนก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่อีกครั้ง มาหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ เสียงไพเราะของหญิงวัยผู้ใหญ่ดังขึ้นอีกครั้ง
“เหยียนเหยียนจ๊ะ ที่บริษัทมีธุระนิดหน่อย แม่ต้องรีบไปก่อนแล้ว คงอยู่กินข้าวเช้ากับลูกไม่ได้แล้วนะ ฝากกินเองด้วยล่ะ!”
เฉินกวนกับเจียงเหยียนดีใจสุดขีด
เจียงเหยียนรีบตอบ “ได้ค่ะแม่”
จากนั้น ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป แล้วก็... ได้ยินเสียงประตูนิรภัยห้องนั่งเล่นปิดลง
“เฮือก~”
เฉินกวนกับเจียงเหยียนถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
ใบหน้างามที่ถูกอบด้วยไอน้ำจนแดงเรื่อของเจียงเหยียนหันมามองเฉินกวน “ฉันออกไปดูข้างนอกก่อนนะ”
เฉินกวนพยักหน้า
มองแผ่นหลังของเจียงเหยียนที่เดินจากไป ในหัวของเฉินกวนเต็มไปด้วยภาพใบหน้าแดงก่ำของเธอ เพราะไอน้ำทำให้ใบหน้าของเธอไม่เพียงแต่แดงระเรื่อเท่านั้น แต่ยังมีความชุ่มชื้นเล็กน้อย เส้นผมข้างหูแปะอยู่บนแก้มและใบหู... มีเสน่ห์เย้ายวนของหญิงวัยสาวเต็มตัว
ผ่านไปประมาณครึ่งนาที เจียงเหยียนกลับมาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องน้ำอีกครั้ง แล้วรีบพูดว่า “แม่สามีฉันไปแล้ว ฉันมองผ่านตาแมวเห็นท่านขึ้นลิฟต์ลงไปข้างล่างแล้ว นายออกไปได้แล้ว”
“อ้อ” เฉินกวนพยักหน้า
ถึงในใจจะอดนึกถึงเรื่องชวนฝันบ้างไม่ได้ แต่เขาก็รู้ว่าสามารถคิดหาทางติดต่อเจียงเหยียนอีกทีได้ทีหลัง ตอนนี้คงอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เด็ดขาด
เฉินกวนเดินไปที่ประตูนิรภัยห้องนั่งเล่น มองออกไปทางตาแมว ยืนยันว่าด้านนอกไม่มีใครแล้ว ถึงได้เปิดประตู
“ฉันไปนะ”
เขาหันไปมองเจียงเหยียนทีหนึ่ง
เจียงเหยียนเองก็ดูเก้อเขิน เธอแค่พยักหน้า ไม่ได้โบกมือลา หรือพูดว่าจะติดต่อกันอีกนะหลังจากนี้
เฉินกวนเปิดประตูแล้วปิดประตู
เดินไปที่หน้าลิฟต์ กดเรียกลิฟต์
“ให้ตายสิ เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!”
เขากลับบ้านเกิดมาเพื่อดื่มงานแต่ง ไปงานเลี้ยงรุ่น แล้วไปส่งเพื่อนสาวสวยที่เมาหนักกลับบ้าน... แต่ดันหมดสติ มาตื่นอีกทีก็อยู่บ้านคนอื่นอย่างไม่รู้เรื่อง จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่านอนกับเขายังไง... ไม่ได้เปรียบอะไรเลยสักอย่าง แต่ดันเกือบถูกจับได้ว่าเป็นชู้ซะอย่างนั้น
แต่
ขณะที่หางตากวาดมองไปรอบ ๆ เขาก็สังเกตเห็นอย่างหนึ่ง
คอนโดมิเนียมนี้อยู่ติดกับหมู่บ้านของเขา ชื่อว่า “เยว่ถิงหย่าจวี” ดูจากลิฟต์แล้วเป็นแบบสองลิฟต์ต่อสี่ห้อง...
นึกถึงภาพที่เห็นในบ้านของเจียงเหยียน ก็ไม่ใช่ห้องใหญ่ระดับเพนต์เฮาส์อะไร
ดูเหมือนจะเป็นสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นธรรมดาทั่วไป
พื้นที่ห้องน่าจะไม่เกิน 120 ตารางเมตร
“มีคนบอกว่าเธอแต่งกับไฮโซนี่ แล้วทำไมมันดูไม่เหมือนเลย?”
เฉินกวนคิดในใจ
“ติ๊ง”
ประตูลิฟต์เปิดออก
เฉินกวนกำลังจะก้าวเข้าไป แต่ก็มีคนเดินสวนออกมาจากในลิฟต์
เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์เย้ายวนแบบผู้ใหญ่เต็มเปี่ยม
เธอสวมชุดเดรสทำงานสีขาวนวลที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป เสื้อชั้นในเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมแท้ ช่วยขับเน้นสัดส่วนที่อวบอิ่มแต่งดงามได้เป็นอย่างดี
ใต้กระโปรงทรงสอบนั้นเป็นเรียวขาเรียวงามที่อยู่ในถุงน่องสีเนื้อบางเฉียบ สวมรองเท้าส้นสูงสีดำมันวาว
เฉินกวนเผลอมองนานกว่าปกติสองสามวินาที
ไม่ใช่ว่าเขาคิดอะไรไม่ดีนะ แต่เป็นสัญชาตญาณของผู้ชายที่ชื่นชมความงามล้วน ๆ
ผู้หญิงตรงหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นสาวใหญ่วัยสามสิบต้น ๆ
และมีออร่าความเก่งแบบผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแผ่ซ่านออกมาทั้งตัว
เปี่ยมไปด้วยสติปัญญา สง่างาม และมีระดับ!
ผู้หญิงคนนั้นเดินออกจากลิฟต์ เห็นเฉินกวนที่ยืนรออยู่ข้างนอก ด้วยมารยาทจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย ยิ้มทักทายอย่างสุภาพแต่แฝงระยะห่าง
นับว่าเป็นการทักทายแล้ว
จากนั้น พร้อมกับเสียง “ก๊อก ๆ” อันไพเราะของรองเท้าส้นสูง เธอเดินสวนเฉินกวนไป มุ่งตรงไปทางระเบียงทางเดิน
เฉินกวนยังคงตะลึงกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เปี่ยมสติปัญญานั้น เขาหันศีรษะไปตามแผ่นหลังของผู้หญิงคนนั้นโดยไม่รู้ตัว
จากนั้น เขาก็เห็นหญิงสาววัยผู้ใหญ่ที่มีบุคลิกโดดเด่นผู้นั้นหยุดอยู่หน้าประตูนิรภัยบ้านของเจียงเหยียน
รูม่านตาของเฉินกวนหดตัวลงทันที สมองเบลอไปชั่วขณะ
ชิบหายแล้วไง?!
ผู้หญิงคนนี้... คือแม่สามีของเจียงเหยียน?!