“หนี่น้อย แม่ขอโทษเจ้านะ!”
“แม่รู้ว่าเจ้าลำบาก แต่เคยคิดบ้างไหมว่าถ้าเจ้าไป ลูกจะยิ่งน่าสงสาร ลูกที่ไม่มีแม่จะถูกเด็กคนอื่นรังแกเอาได้”
“เราต่างก็เป็นแม่เหมือนกัน แม่เข้าใจเจ้า ลูกชายคนนี้ของแม่ถึงจะไม่ได้เรื่อง แต่เขาก็ยังเป็นลูกของแม่ แม่เองก็มีความผิดมากเหมือนกัน...”
“ความผิดของเขา ให้ยายแก่คนนี้เป็นคนรับผิดชอบเอง...”
ไช่จินหัวพูดมาถึงตรงนี้ก็น้ำตาคลอเบ้า ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาขุ่นมัวไหลลงมาตามร่องริ้วรอยทั่วใบหน้า
เธอมองเถียนหนี่ที่เอาแต่เงียบงันและหัวใจเย็นชาไปหมดแล้ว ในใจทั้งร้อนรนทั้งกระวนกระวาย กลัวว่าโอกาสสุดท้ายที่จะรั้งเธอไว้จะหลุดลอยไปเสียจริง ๆ
เพื่อรั้งสะใภ้ที่ทั้งรู้ความและมีคุณธรรมคนนี้ไว้ เพื่อไม่ให้หลานสาวต้องโตมาโดยขาดพ่อขาดแม่ และอยู่ในครอบครัวที่แตกสลาย
หญิงชราตัดสินใจเด็ดขาด ขาทั้งสองค่อย ๆ งอลง ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเถียนหนี่อย่างตรงไปตรงมา ท่ามกลางสายตาของทุกคน!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้เถียนหนี่ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง เธอตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
ตั้งแต่โบราณมา ธรรมเนียมเรื่องลำดับอาวุโสฝังแน่นอยู่ในกระดูกของทุกคน
ผู้อาวุโสคุกเข่าให้ผู้น้อย ถือเป็นการตัดทอนอายุขัยของผู้น้อย เป็นเรื่องใหญ่ที่อาจถูกฟ้าผ่าลงโทษได้!
ยิ่งไปกว่านั้น ไช่จินหัวเป็นผู้อาวุโสของตระกูลอู๋ เป็นแม่แท้ ๆ ของอู๋ต้าจ้วง ทั้งชีวิตขยันขันแข็งดูแลครอบครัวและเลี้ยงลูกสี่คนจนเติบใหญ่ เป็นที่เคารพนับถือ แล้วจะเคยคุกเข่าให้ใครที่ไหน?
เถียนหนี่ตกใจจนหน้าซีดเผือด มือเท้าอ่อนแรง รีบก้มตัวลงไปประคองเธอ
ในช่วงคับขัน อู๋ต้าจ้วงที่อยู่ข้าง ๆ ไหวตัวเร็วมาก เขาก้าวพรวดเข้าไปคว้าแขนแม่ไว้แน่น ห้ามไช่จินหัวที่กำลังจะคุกเข่าลงได้ทันท่วงที