หลังจากคำบัญชานั้น ก็เห็นควันดำพวยพุ่งออกมาจากปากของชายหนุ่ม
ชายที่เดิมทีสีหน้าบิดเบี้ยวคลุ้มคลั่งพลันสงบลงทันที ยืนนิ่งอยู่กับที่
จนถึงตอนนี้ คนในห้องถึงได้ขยับตัวอีกครั้งอย่างกระฉับกระเฉง
หนานจือจือและหนานจิ่งเฉินพุ่งเข้าไปหาอาซุ่ยน้อย หนานจิ่งเฉินยิ่งอุ้มอาซุ่ยน้อยขึ้นมาจากร่ายกายชายหนุ่มโดยตรง
ร่างน้อยของอาซุ่ยน้อยถูกลอยกลางอากาศอย่างกะทันหัน อดตีขาไม่ได้ ดูไม่ค่อยพอใจ
ทำไมล่ะ ทำไมล่ะ
อาซุ่ยลงเองได้!
ถูกอุ้มแบบนี้ มาดอาจารย์สวรรค์น้อยของเธอหมดเลย!
หนานจิ่งเฉินไม่สนใจเธอ อุ้มตัวไปวางบนโซฟาตรง ๆ ส่วนหนานจือจือก็ลูบคลำร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที ดูให้แน่ใจว่าเมื่อกี้ไม่ได้ถูกชายหนุ่มกัด แม้แต่ผิวหนังถลอกสักนิดก็ไม่มี ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
ส่วนอีกด้านหนึ่ง แม่นมฝูกับลูกสะใภ้ก็วิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม เห็นเขาฟื้นคืนสติอย่างชัดเจนก็ดีใจ แต่ก็เผยสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที
“ต้าเวยเป็นอะไรไป? ทำไมไม่ขยับเลย? ท่านอาจารย์ผู้วิเศษ... ปรมาจารย์น้อย?”
ภรรยาของต้าเวยเห็นกับตาว่าเมื่อครู่หนูน้อยโยนลิงยักษ์กระเด็น ไม่มีความสงสัยในตัวเธอแม้แต่น้อย
เด็กคนนี้ต้องเป็นอาจารย์ผู้วิเศษแน่ ไม่งั้นจะมีพลังมหาศาลขนาดนั้นได้ยังไง?
อาซุ่ยน้อยเพิ่งถูกตรวจเสร็จ ได้ยินคำถามของหญิงเธอนั้น ถึงได้ตีหน้านิ่งอีกครั้ง ตั้งท่าตอบ
“เขาถูกอาซุ่ยสะกดไว้ ก็ขยับไม่ได้สิ”
แม่นมฝูแม้ก่อนหน้านี้จะยืนกรานให้อาซุ่ยน้อยแก้ปัญหาให้ลูกชาย แต่ที่จริงก็ยังไม่เคยเห็นความสามารถของเธอกับตา