ทันทีที่ป้ายไม้ถูกดึงออก อาซุ่ยน้อยก็เหมือนเห็นเส้นที่ติดอยู่บนป้ายไม้ซึ่งเชื่อมโยงอย่างเลือนรางกับกู่เชียนหัวขาดสะบั้น
นัยน์ตาอาซุ่ยน้อยเปล่งประกายขึ้นมาทันที
ส่วน 'เฉิงเฉิง' ก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่ากู่เชียนหัวจะทำแบบนี้ ใบหน้าเล็กไม่แสดงออกถึงความยินดีและภูมิใจเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ
“ทำไมล่ะครับ? แม่... ไม่อยากได้ลูกแบบผมเหรอครับ?”
ทั้งที่เขาเป็นเด็กตามแบบที่แม่ทุกคนต้องการไม่ใช่เหรอ
เขาทำอะไรไม่ดีตรงไหน?
ทำไม แม่คนนี้ถึงไม่ต้องการเขาอีก?
……
กู่เชียนหัวได้ฟังอาซุ่ยน้อยบอกว่า 'ผีร้าย' ที่อยู่ตรงหน้าคือสิ่งที่เธอเชิญมาจากข้างนอกด้วยตัวเอง เธอจึงพอเดาได้ว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับป้ายไม้ที่เธอผูกให้เฉิงเฉิงด้วยมือของเธอเองแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ที่จริงแล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเห็นเจ้าอาซื่อที่เด็กสาวพูดถึง เธอก็นึกออกแล้วว่านั้นคือเฉิงเฉิงของเธอ
เฉิงเฉิงตัวจริง
เพียงแต่ความจริงมันกะทันหันและประหลาดเกินไป เธอจึงเลือกหลีกหนีโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งอาซุ่ยน้อยพูดกับเฉิงเฉิงอย่างตรงไปตรงมาว่า 'ม่าม้าของเธอไม่เอาเธอแล้ว'
ในที่สุดกู่เชียนหัวก็รู้ตัวว่าตัวเองทำเรื่องโง่เขลาลงไปมากแค่ไหน
เธอไม่เคยคิดจะไม่เอาเฉิงเฉิงเลย
เธอแค่... บังคับมากเกินไป
ถึงแม้เฉิงเฉิงจะดูซื่อกว่าเด็กคนอื่น แต่จริง ๆ แล้ว เขาเข้าใจทุกอย่าง
“ขอโทษนะ... ฉันแค่อยากได้ลูกของฉันคืน เธอจะ... เอาตัวของเฉิงเฉิงมาคืนฉันได้ไหม?”